Jot eS

Depresja

2012-01-25T12:40:00.000+01:00

Depresja to taka choroba co zżera duszę człowieka i pozostawia ziejąca pustką dziurę.

Z depresją tak naprawdę walczy się samemu i to jest najtrudniejsze. Pomimo wsparcia bliskich, czy nawet lekarzy, to problem siedzi w konkretnym człowieku i on sam, tylko i wyłącznie może z tym coś zrobić.

Często słyszymy teksty typu, „mam doła”, „nic nie ma sensu”, „nie mam już siły z tym walczyć”, „już nie mogę”, „nie chce mi się”, „nie zależy mi już”, „mam depresję”.

Jako, że Polacy mają narzekanie we krwi bagatelizujemy te sprawy, a to niestety poważne sygnały.

Mam depresję, no i co? No i uświadomienie sobie tego problemu to pierwszy krok. Mało kto decyduje się na pomoc specjalisty, dzięki któremu poza faktyczną diagnozą i pomocą można otrzymać także wsparcie farmakologiczne. Przeważnie chory zaszywa się w domu, po cichu liczy na pomoc rodziny, przyjaciół, ale to niestety nie zdaje egzaminu. Użalanie się nad sobą przynosi odwrotne skutki. Trzeba działać pomimo tego, że się nie chce. Trzeba ruszyć się z miejsca, pomóc sobie.

Najbliżsi „depresanta” też nie mają łatwego życia. Choroba kładzie się cieniem także na nich. Często ze wszystkich sił starają się go zmotywować do działania, pocieszają, szukają pozytywów, mobilizują, wyszukują rozwiązania, ale jeśli ten stan trwa długo, to w końcu braknie im sił i cierpliwości. Zaczyna ich złościć ślamazarność i utyskiwanie. Jeszcze w przypadku kobiet granice są przesunięte, ale mężczyzna bardzo szybko zostaje skrytykowany za użalanie się nad sobą, co prowadzi do zaniżenia oceniany, a w efekcie pogarsza jego stan.

Takie są moje doświadczenia w tym względzie.

o krok od szaleństwa

2012-01-24T14:25:00.002+01:00

Będzie nieskładnie, będzie chaotycznie i nie wesoło. Muszę z siebie wylać ten potok czarnych myśli, bo zupełnie w nim utonę.

W naszym społeczeństwie na barkach kobiety zawsze spoczywał ogromny ciężar. To tak zwana ”płeć słaba” wciąż w większym zakresie odpowiada za prowadzenie domu, wyżywienie i scalanie rodziny. To kobieta myśli o tym by budować więzi rodzinne i społeczne, dbać o swoich bliskich, ich zdrowie i samopoczucie. W dzisiejszych czasach dochodzi do tego jeszcze jeden czasochłonny i stresujący obowiązek, utrzymywania domu i rodziny.

Pisałam już wcześniej o tym, że zachwianie ról społecznych powoduje wielki chaos w życiu młodych osób. Coraz trudniej jest zbudować trwały związek oparty o dialog i partnerstwo. Kobiety nie spełniają oczekiwań mężczyzn, czy to w płytkim zakresie urody, czy też innych aspektach, a mężczyźni nie spełniają oczekiwań kobiet z powodu braku pracy, samodzielności, czy innych wartości mniej lub bardziej przyziemnych. Samotność to choroba, która zbiera żniwo późno, ale jego pokłosie jest przerażające… Brak więzi rodzinnych, brak dzieci, brak opieki, poczucia bezpieczeństwa, wsparcia, miłości i przyjaźni… Bez tego nasza cywilizacja nie może przetrwać. Wszystko staje na głowie, kobiety walczą o mężczyzn, a faceci mazgają się i stają się coraz bardziej nie przystosowani.

Z przerażeniem uświadomiłam jednak sobie, że to odwracanie ról nabrało takiego tempa i skali, że zmiana, a całą pewnością dojdzie do jakiegoś przełomu w życiu społecznym, nie nastąpi w przeciągu pokoleń, ale w zaledwie kilka lat.

Coraz więcej jest wokół mnie kobiet, które walczą o to, by utrzymać nie tylko siebie i swoje dziecko, ale także swojego partnera, który nie jest ani ojcem biologicznym, ani formalnym, zaślubionym partnerem kobiety. Cierpliwość tych kobiet i zaradność mężczyzn bywa różna… Niestety bywa tak, że kobieta staje przed wyborem pomiędzy szczęściem dziecka, a własnym i co za tym idzie przed decyzją czy ma zatrzymać partnera, czy rozstać się z nim… z powodów… praktycznie wyłącznie materialnych... Smutne to i przykre, gdy brak środków do życia powoduje wykluczenie społeczne kolejnej osoby. Ni powinno tak się dziać w „państwie demokratycznym”. Galopujące bezrobocie dotyka coraz szerszej rzeszy młodych ludzi, absolwenci szkół średnich i studiów walczą o jakiekolwiek zatrudnienie, o jakiekolwiek pieniądze, które jeśli już szczęśliwie dostaną to i tak nie starczą na samodzielne życie. Coraz częściej bez pracy zostają ludzie w kwiecie wieku, trzydziesto i czterdziestolatkowie, którymi rynek pracy jest przesycony… Być może w tej chwili łatwiej o pracę dla kobiet, ale to w dużej mierze dlatego, że to właśnie one potrafią schować dumę do kieszeni i w razie potrzeby podjąć się „gorszej”, czy po prostu gorzej płatnej pracy. One muszą utrzymać siebie, dziecko… bywa, że także jego. Mężczyźni zostają bezradni na placu boju… To nie sprzyja budowaniu więzi…

Wyzysk pracodawców i praktycznie żadna pomoc ze strony państwa generuje patologiczne relacje, w których kobieta ponosi całkowitą odpowiedzialność za rodzinę, a mężczyzna spychany jest na margines. Dochodzi już do tego, że pary nie formalizują związków ze względu dziecko, to znaczy dla dobra dziecka. Dzieje się tak tylko dlatego, że mają szanse otrzymać minimalne korzyści materialne… Minimalne, bo są kroplą w morzu potrzeb, na tyle jednak znaczącą kroplą, że przelewa ona kielich…

To chore, nasze społeczeństwo chyli się ku upadkowi.

A ja chcę tylko, AŻ, żyć spokojnie i godnie z moim ukochanym, mieć rodzinę, przyjaciół, swoje życie…

Symbioza

2012-01-23T11:34:00.000+01:00

Symbioza. Związek idealny. Nie mylić z pasożytnictwem! Symbioza to relacja dająca dwóm gatunkom obopólną korzyść bez wykorzystywania jednej strony kosztem drugiej. Tak w ramach przypomnienia lekcji biologii, przyrody, czy co tam kto w szkole miał.

Naszła mnie taka przyrodnicza refleksja dziś, ze mój związek to taka naturalna symbioza właśnie. Kobieta, Mężczyzna, splatanie, tworzenie, budowanie… we dwoje.

Symbioza moja jest piękna, choć czasem i owszem, bywa trudna… dla obydwu stron. Wszak każde z nas ma swoje wady, problemy, urazy, a będąc w takiej bliskiej relacji nie może się to nie odbić na partnerze.

Czasami mi ciężko z tym bagażem, ale świadomie zdecydowałam się wziąć na siebie odpowiedzialność, nie tylko za siebie, ale i za niego… Gdy mi tak źle, to myślę ile serca i cierpliwości dostałam już w moich złych dniach od R. Ile wsparcia i opieki. Jak ja bym przez to przeszła bez niego? Nie mam pojęcia.

Dlatego na przekór wszystkiemu i wszystkim będę z radością trwała w tej mojej pięknej symbiozie. Bo to moje miejsce i mój człowiek. Dobrze mi tak.

Maby Maby

2012-01-13T15:14:00.000+01:00

Zabawne jak to się człowiekowi zmienia, że to, czego sobie nie tak dawno temu nie życzył teraz staje się upragnionym i wyczekiwanym celem.

Może już niebawem się ziści. Mam taką nadzieję. Wiem, że teraz będzie wymagało to pewnego przygotowania, ale na razie jestem pełna entuzjazmu. Rewolucja - chyba dobrze się z nią czuję.

New Life

2012-01-08T14:09:00.002+01:00

Przełom. Rewolucja, a może po prostu naturalny rozwój, dorastanie, dojrzewanie... sama nie wiem. W ciągu ostatnich tygodni wydarzyło się tyle niespodziewanych, nieoczekiwanych i niesamowitych rzeczy, że trudno jest mi się w tej rzeczywistości odnaleźć, choć bardzo mi się ona podoba.

Wkroczyłam w nowy etap życia, przekroczyłam magiczny wiek 30 lat i doskonale czuję się w tej nowej dekadzie. Jestem pewna, że czekają mnie teraz najlepsze lata... W najlepszym towarzystwie. Obietnice i plany jakie zrodziły się w tym dniu będą dla mnie priorytetem i celem w nadchodzącym czasie.

Sylwester był dla m nie jak podróż sentymentalna... Jednocześnie odmłodził mnie o ładnych parę lat i przypomniał co jest ważne. No i był śnieżny - na przekór wiosennej aurze jaka króluje tej zimy. Dowód poniżej. Wszystkie te emocje w zestawieniu z niedawnymi urodzinami stanowi szaleńczą mieszankę. Czeka mnie zatem sporo pisaniny na blogu żeby zachować te piękne wspomnienia.

Wszystkiego dobrego w Nowym, 2012 roku. Jestem pewna, że będzie on niezwykle udany!

foto by Ula Wróblewska

Zawieszona

2011-11-22T14:47:00.000+01:00

Zawieszona. Wyszłam z siebie. Patrzę z boku, z dystansu, na osobę skromną własną. Zawieszona. Patrzę tak sobie, możliwie obiektywnie i nie za bardzo podoba mi się to, co widzę… Bo widzę:

Zmęczenie,

Opada powili na ramiona jak zwiewny szal, ledwie ledwie wyczuwalne muśnięcie… Potem zaś kładzie się na barkach wyczuwalnym już ciężarem. Początkowo niewielkim, zauważalnym tylko, ale... Ale z czasem rozrastającym się potężnie, stającym nie do uniesienia… Przytłacza, wrasta w węzły napiętych mięśni.

Znużenie,

Otumania mnie, osnuwa umysł mgłą, czy siwym dymem. Cokolwiek to jest ogranicza pole widzenia, pole osądu i zrozumienia. Nieostro, ale jednak widzę, że nuda, rutyna, lepią bezbarwne kalkomanie dni... Otępia mnie to w dosyć błogi, acz podejrzanie niebezpieczny sposób…

Zrezygnowanie,

Siła pętająca od środka obolałą duszę. Zamykam się w sposób aż bolesny. Bo czuję, czuję, że tak bardzo nie mam ochoty, najmniejszej nawet. Jeszcze bardziej nie mam czasu, pędzę, lecę, gnam za każdą minuta, która mija bezpowrotnie jak sekunda... Zdecydowanie nie mam siły, ani odrobiny. I już chyba nie mam krzty cierpliwości, wybucham coraz to większą furią pod byle pretekstem. No i z całą pewnością nie mam chęci… do niczego.

Co za letarg bezsensowny i pusty. Widzę, widzę, patrzę, rozumiem, ale ruszyć się nie mogę. Słup soli skamieniały. Może ta świadomość jednak mnie poruszy i cały ten bezsensowny kokon w jakim siedzę skruszy. I polecę wolna, silna, pełna wiary, nadziei, miłości... Jak dawniej.

Muszę.

Loki Zielonoślepi Kotołak Mechaty Pręgowany

2011-11-16T14:08:00.000+01:00

Z wielkim smutkiem, ze skowytem w duszy wręcz muszę poinformować, że moja sytuacja z Kotołakiem skomplikowała się niestety. Wszystko przez dosłownie 1 milimetr. Będziemy walczyli, będę walczyła jak lew, znaczy lwica, za i o mojego chowańca mechatego. Trzymajcie kciuki. Zostało ostatnie podejście. Jeśli ten pomysł nie wypali... Kotołak będzie szukał nowego opiekuna z wielkim i czułym serduchem.

Cholernie mi z tym źle.

Let`s Vote!

2011-11-02T11:07:00.002+01:00

Czy prawdziwe polskie przyjęcie rodzinne może się obyć bez chociażby odrobiny politykowania? Nie może! Z racji zawodu w moim życiu prywatnym jak ognia unikam wszelkich dyskusji politycznych. Jednak przy rodzinnym stole, zwłaszcza w okresie wyborów, jest to zagadnienie nader chętnie roztrząsane. Ostatnio sprawiło mi nawet swego rodzaju radość, to znaczy, obśmiałam się w duchu, no bo na głos, przy stole, no nie wypadało mi przecież. Pozwoliłam sobie jednak na porozumiewawcze uśmiechy z cichymi sojusznikami.

Jeden z moich wujków, pan starszy, więc trochę go to usprawiedliwia, wygłosił teorię spiskową, której nie powstydziłaby się jedna z wiodących partii politycznych. Aż dziw, że nie umieścili tego w żadnym swoim spocie wyborczym. Już wyjaśniam o co chodzi. Wuj z nieukrywanym przejęciem i zachowaniem pełnej powagi instruował zgromadzonych, że na wybory trzeba koniecznie chodzić z własnym, osobistym, sprawnym długopisem. Należy mieć swój zaufany sprzęt, gdyż istnieje realne zagrożenie, że długopisy w punktach wyborczych zawierają atrament sympatyczny, bądź też można je wywabić w inny sposób i na takich oczyszczonych kartach stawiane są rzekomo zupełnie inne krzyżyki, a zatem głosy są zmieniane. Teza ta, skądinąd nie pozbawiona pewnego uroku wywołała spore poruszenie. Na poparcie tejże historii przytoczone zostały przez resztę rodziny poczynania rad osiedlowych, w których wyniki głosowania nader często zmieniają się w zależności od układu i z demokracją nie mają nic wspólnego. Ale to już zupełnie inna bajka.
Ja może ciut naiwnie jeszcze wierzę w demokrację… pamiętam jednak sławne „trzy razy tak”, więc teza wujka wywołała we mnie jednak pewien niepokój. Nie sądzę też, by wymyślił ją sam.

Reasumując, na kolejne głosowanie, tak na wszelki wypadek, chyba pójdę z własnym długopisem ;)

Wszystkich Świętych

2011-11-02T10:49:00.000+01:00

Zawsze uwielbiałam cmentarze. Nie czuję się na nich ani obco, ani niespokojnie. Pewnie dlatego, że stosunkowo późno zaczęły mi się kojarzyć ze stratą, choć zawsze wiedziałam, że są miejscem ostatniego spoczynku naszych bliskich. Mimo, iż doświadczyłam już bólu jaki niesie ze sobą śmierć członka rodziny, wciąż lubię nekropolie. Szczególnie we Wszystkich Świętych, gdy wokół płoną tysiące zniczy, słodki zapach barwnych chryzantem miesza się z chłodnym aromatem jesieni i rześkie powietrze niesie ze sobą coś… przeszłość, przyszłość… jakby na chwilę znikał czas.

Jako dziecko nie mogłam się doczekać tego dnia. Wybieranie wiązanek, kwiatów, zniczy, wszystko to budowało nastrój radosnego oczekiwania. Na co? Na tą chwilę gdy draska zapałki rozświetla się żywym ogniem, ogniem, który powoli obejmuje knot świecy i zapalony znicz, ciepłe światełko, jest gotów by rozświetlić pamięć o tych, których już z nami nie ma. Uwielbiałam te chwile, pełne nieziemskiego ciepła. Czułam i nadal czuję w tym momentach bliskość moich przodków. Nie tylko ich zresztą. Mam taki zwyczaj, który kultywuję co roku. Zapalam znicz na opuszczonym grobie, dla kogoś, o kim inni, z tych, bądź innych powodów zapominają… I niezmiennie, jak co roku, czuję ciepło w sercu.

Od dziecka lubiłam też, gdy przy rodzinnych pomnikach spotykaliśmy się z dalszymi kuzynami. Pośród rozmów łowiłam opowieści dziadków o tym kim byli ich rodzice, rodzeństwo, koledzy, te momenty były jak niesamowita wyprawa w przeszłość. Po odwiedzeniu grobów zawsze zbieraliśmy się na wspólny obiad i opowieści płynęły dalej… Powoli wypały się, jak świece…

Zawsze zadziwia mnie jak niedaleko w przeszłość sięga nasza pamięć. Wiemy kim jesteśmy, kim są nasi rodzice, dziadkowie, czasami i pradziadkowie, ale tutaj, na tym pokoleniu z przełomu XIX i XX wieku nasza pamięć często zanika. Powoli zaciera się historia rodziny i z pokolenia na pokolenie coraz trudniej ją odtworzyć… Da się to zrobić, wspólnym wysiłkiem i na pewno warto…

Takim monumentem ku pamięci dla mnie nagrobki, krypty, mauzolea. W moim odczuciu one są stawiane właśnie dla żywych, nie dla umarłych. Rozumiem ideę godnego pochówku, zgodnego z wiarą, czy kulturą i popieram ją całym sercem, ale… Wielobarwne marmury, dostojne granity, pięknie zdobione litery, ciepłe fotografie w odcieniach sepii, to wszystko ma zatrzymać w pamięci żywych obraz tych, którzy są już po drugiej stronie. Im wystarczy tylko i aż: ciepły płomyk naszej krótkiej ludzkiej pamięci.

Ciepełko

2011-10-28T09:11:00.002+02:00

W kuchni mamy ciepłą, barwną jesień. Jakoś tak się w tym roku ułożyło, że właśnie tu zrobiło się naprawdę przytulnie. Zawsze lubiłam moją kuchnię, choć teraz urządziłabym ją nieco inaczej, to i tak doskonale się w niej czuję i lubię w niej spędzać czas. Uwielbiam wspólne gotowanie, zwłaszcza, że z R doskonale bawimy się przy tej okazji. Niektóre osoby jak biorą się za pitraszenie to wolą własnoręcznie przygotować wszystko od początku do końca. My jakoś tak współdziałamy, że nawet nie trzeba się umawiać co kto robi, to się dzieje i już. Robimy coś pysznego. Ostatnimi czasy tak nas poniosło, że poza winem naprodukowaliśmy kilka nalewek. Do tego dostaliśmy kilka słoików przepysznej marynowanej papryczki od mamy R, a moja mamcia przywiozła mi z działki bukiet miechunki (miechunka rozdęta) która ma piękne pomarańczowe owoce, niby wydmuszki. Wisi sobie teraz na kuchennym oknie i razem z karafkami pełnymi nalewek, papryczkami i Banaczkiem wina poniżej tworzy bardzo ciepłą i urokliwą kompozycję. Dobrze mi w takim otoczeniu. Domowo, serdecznie, miękko.

Na przekór wszystkim bogom wpadamy w ogień

2011-10-28T08:52:00.000+02:00

Staram się być optymistką, chociaż są momenty, gdy absolutnie mi to nie wychodzi. Czasami przez to, że za bardzo przejmuję się innymi ludźmi, czy mam za dużo na głowie, a czasami przez to, że jestem za mało asertywna. W zasadzie wszystko to się ze sobą łączy.

Lubię ludzi i to mnie czasami gubi. Jestem po prostu za dobra. Leciałam na każde zawołanie gdy komuś działa się krzywda. Ostatnio gdy musiałam się zająć własnymi sprawami i zaczęłam mówić nie, to wywołałam święte oburzenie. Bo do dobrego człowiek szybko się przyzwyczaja i, niestety, co za tym idzie, przestaje to dobro cenić. Moja otwartość została ostatnio wystawiony na ciężką próbę. Nałożyło się kilka spraw i pożaliłam się komuś bliskiemu. Zamiast wsparcia usłyszałam „wreszcie pojawiła się rysa na Twoim idealnym związku”. Zatkało mnie. Co to ma być? Albo zupełnie ogłuchłam, albo w tym głosie zabrzmiała nuta satysfakcji? Zgłupiałam. Nie mam pojęcia co z tym fantem zrobić. Wiem tylko, że muszę wrócić do sprawdzonej metody, trzymać buzię na kłódkę i swoje problemy zatrzymać dla siebie. Tylko, że nie na tym polega przyjaźń. Najwyraźniej ta relacja nią nie była. Mam totalny mętlik w głowie, ale jestem za bardzo zmęczona roztrząsaniem takich spraw. Niech się dzieje, po prostu niech się dzieje, ja jakoś dam radę.

Wracając do rysy, to i owszem pojawiła się, ale bez kilku ostrych tarć nie oszlifuje się diamentu. Poleciałam górnolotnie! A co – czasami sobie pozwolę, w końcu to mój blog jest.

Niedowiarkom pokazuję wirtualny jęzor :P

Recepta na jesień.

2011-10-19T10:29:00.000+02:00

Moja Karolcia kocha jesień. Ma na jej punkcie bzika. Zawsze miała. I teraz zaraziła mnie optymizmem, właśnie w ten ciemny, zimny i mokry październikowy dzień. Już nie czuję chłodu.
Jesień. Każdy lubi w niej te ciepłe dni, gdy ostatnie letnie promienie przebijają się przez rześkie powietrze, pod stopami szeleści dywan ze złotych, miedzianych i karminowych liści, wśród nich połyskują klejnoty jesieni, żołędzie, kasztany… i jeszcze ten zapach dymu, taki górski, lekko wędzony. Lubię. Tak, taką jesień to i ja lubię, owszem.
Ale jest jeszcze druga strona jesieni, wieczny deszcz, chłód, słota, łyse gałęzie smutnych drzew, matowa zwiędła trawa… Ten obrazek już nie napawa takim optymizmem. Ale i na to Karola ma remedium. Tak oczywisty, ale przypomnę. Zaleca się ciepły, pełen serdeczności i miłości dom. Dom, w którym płoną wonne świece, w ulubionym kubku czeka pyszna herbata… albo i gorąca czekolada. Jeśli jeszcze w tym wszystkim jest ktoś, do kogo można się przytulić, to pełnia szczęścia gotowa. Faktycznie taka chwila potrafi przepędzić ponurą ciemność precz. Niech więc nasze domy będą jesienią szczególnym sanktuariom szczęścia, pełnym śmiechu przyjaciół, miłości, blasku, aromatu i smaku. Bo do takiego małego, osobistego raju aż miło wracać. Tak można nabrać sił i uzbroić się w ciepło, cierpliwość i uśmiech. Trzymajcie się!

Dexter

2011-10-13T11:56:00.001+02:00

Wciągnęłam się w serial o seryjnym mordercy. Szczerze się sama sobie dziwię, bo generalnie nie jestem wielbicielką seriali. Jak do tej pory jest to drugi taki przypadek w moim życiorysie. Jako, że w naszej telewizji jest właśnie prezentowany sezon 6 rzeczonej serii to postanowiłam nadrobić zaległości i obejrzeć wszystko od początku. I tak kolejny tydzień spędzam wieczory (R oczywiście też), z Dexterem w jego wielowarstwowym, pokręconym świecie. Są momenty gdy udaje mi się przewidzieć nadchodzące wydarzenia i cieszę się jak dziecko, ale scenarzyści postarali się żeby widz nie czół się pewnie i co jakiś czas przeżył szok, fundują takie zwroty akcji jakich absolutnie się nie spodziewam.

Darzę pewną sympatią postać głównego bohatera, który według mnie jest kwintesencją „superhero” naszych czasów. Sam pomysł postaci nie jest nowy, już od dziesięcioleci lansowana była przecież postać samotnego mściciela, który na własną rękę walczy ze złem i chroni niewinnych, często wchodząc w konflikt z oficjalnymi przedstawicielami prawa. Od Robin Hooda począwszy, przez Supermana, Spidermana, Batmana, po inne tym podobne postaci. Teraz również mamy bohatera, który co prawda nie ma super mocy, nie jest szczególnie bogaty, ale pomimo, albo może dzięki swoim mrocznym pragnieniom i psychicznym zwichnięciom staje się samotnym rycerzem sprawiedliwości. Z upodobaniem tropi i zabija innych bezwzględnych morderców, prowadzi podwójne życie i boryka się z problemami z tego wynikającymi. Realizm tej postaci, osadzonej we współczesnej rzeczywistości nadaje jej jednak niepowtarzalny wymiar. Jestem urzeczona tym na pozór bezuczuciowym, niezwykle skomplikowanym i skrytym bohaterem. Jego starania o to by jednocześnie uchodzić za zupełnie zwykłego człowieka i regularnie karmić potwora jaki w nim żyje wciągają błyskawicznie.

Teraz po zakończeniu 4 serii mam jeszcze większy głód. Z jej zakończeniem ciężko mi się pogodzić i nie mogę się doczekać rozwiązania tego nowego problemu w kolejnych odcinkach. Tak to i ja odkrywam swojego mrocznego pasażera razem z Dexterem. Polecam.

Sposób na jesienną apatię.

2011-10-13T11:02:00.001+02:00

Chociaż wrzesień okazał się cieplejszy niż oficjalne miesiące letnie i rozpieszczał nas ciepełkiem i piękną pogodą, to już październik pokazał pazurki, szczypie chłodem, smaga deszczem i wyraźniej daje do zrozumienia, że mamy już jesień.

Wraz z kapryśną aurą spadła na wszystkich apatia, żeby nie powiedzieć depresja. Ja, jako, że ma huk roboty, padam z zupełnie innego powodu niż przesilenie. Udziela mi się jednak ponury nastrój R i muszę jakoś sobie z tym radzić.

Poradziłam sobie po kobiecemu, co polecam wszystkim paniom, panom, tym wyzwolonym również. Już mówię (piszę) Wam w czym rzecz i co mi tak humor poprawiło. Wczoraj po południu byłam u kosmetyczki i dosłownie przeżyłam zmartwychwstanie!
Moja Pani od urody jest sama w sobie niezwykłą osobą, bo na sam jej widok od razu się odprężam. Jest młodą, bardzo inteligentną, zadbaną kobietką, o kojącym głosie i złotych rękach! Ma ogromną wiedzę z zakresu kosmetologii i nawet z moją atopową skórą radzi sobie świetnie. Tak więc udałam się do salonu kosmetycznego, który dla mnie jawi się jako istne sanktuarium spokoju. Oddałam się całkowicie relaksowi. Spokojna muzyczka w tle, ciepły kocyk i troskliwa opieka, tego mi było trzeba. Zupełnie odpłynęłam w kremy rozświetlające, regenerujące, nawilżające, całość zwieńczyła maseczka kawiorowa i to co lubię najbardziej, bardzo przyjemny masaż twarzy. Jeśli istnieje raj, to muszą mieć tam kosmetyczkę! Wyszłam z salonu totalnie rozluźniona i zrelaksowana. Nawet zimna mżawka nie zrobiła na mnie wrażenia. Tego mi było trzeba, gorąco polecam!!! Cała przyjemność kosztowała mnie ciut, ale skoro R wypala kilka stów miesięcznie, to nie będę sobie odmawiała dbania o siebie. Tyle, że on się truje, a ja regeneruje. Jak tu dotrzeć do tego uparciucha żeby nie robił krzywdy sobie i innym, nie wiem… ale i tak cieszę się tym, że całkowicie się zregenerowałam. I to w niewiele ponad godzinę!

Co się stało z Lajakami?

2011-10-03T11:37:00.003+02:00

Pamiętacie naszą grupę LAJAK.PMG®? Lajaki się przetasowały, podzieliły, pomnożyły, zsumowały, dzieje się u nas oj dzieje się.

- L –

L i K, żyją sobie razem, śmiem sądzić, że w o niebo lepszej komitywie niż rok, czy dwa temu. L i K i obydwa A nie mieli kontaktu z J przez jakiś czas. Ale teraz L, K i J trzymają się razem.

- A –

jedno A zupełnie od nas odpadło i się nie poczuwa zupełnie do podtrzymywania jakiejkolwiek formy znajomości.

-J –

jot jest, jak wspomniałam wyżej jakiś czas orbitowało sobie niezależnie, bo znalazło sobie ® i z tym ® układało sobie świat. Teraz J skleiło się znów z L i K, więc wszystko wraca do starego porządku.

-A –

drugie A jest dziwnie nieobecne. Jak odpadło J to było wciąż przy L i K i nawet wprowadziło nowe J, ale to nowe J nie wchodzi w reakcję jak stare J i chyba dlatego ostatecznie to A jakoś się wyobcowało. Ze swoim J.

- K –

za to K jest z L i trzyma się świetnie, jakoś tak tonując i łagodząc sytuację miejscami. Taka moja subiektywna opinia.

- . –

„kropek” ma się dobrze, zmienił tymczasowo miejsce zamieszkania, ale jest takim samym mechatym kotołakiem jak zawsze.

- P –

pan P jest lajakiem honorowym i choć czysto platonicznie, to jest z nami duchowo wraz z żoną, córkami i kotami.

-M –

M ma się dobrze, trzyma się z J, mimo różniastych życiowych turbulencji daje sobie radę.

-G –

akurat G zupełnie nam odpadło i to zarówno te pierwotne, jak i przysposobione, najwyraźniej G nie jest lajakom pisane.

-® -

stare „R” poszło swoją drogą i w sumie to bardzo dobrze, szczerze życzymy powodzenia. Za to nowe „R” jest z J i jest bardzo, ale to bardzo dobrym, spajającym składnikiem tej gromadki, bo poza tymi dwoma A to na nowo się klei cały skład kajakowy.

Tak to się miewa LAJAK.PMG®… Być może znów LAJAK.PM®… W każdym razie tyle u lajaków.

Veni, Vidi, Vino!!!

2011-10-03T10:22:00.001+02:00

Tyle się ostatnio dzieje, w pracy, w domu, wśród przyjaciół i znajomych, że nawet nie mam chwili czasu żeby usiąść i napisać kilka słów na blogu. A jest o czym pisać, jest. Aktywna ta jesień. Nie wiem nawet od czego zacząć, więc żeby na wstępie było lekko i przyjemnie to będzie o winie.

Po 2 latach przerwy wróciłam do domowego wytwórstwa i razem z R. nastawiłam wino. Nasze Pierwsze Wspólne Wino. Czujecie emocje… Uwielbiam robić coś wspólnie z nim, coś twórczego, cokolwiek. Wspólne gotowanie jest w czołówce. No a wspólne uprawiane winiarstwo… Musi wyjść i musi być pyszne! Wino będzie z tradycyjnie już „uczciwie kradzionych” winogron. No bo co spadnie na naszą stronę płotu, to w świetle prawa nasze jest. A że zwisało, i już prawie spadało, to żeśmy zebrali… W domku nastąpiło wielkie czyszczenie i ugniatanie! Po łokcie się urobiliśmy, choć pewnie powinniśmy byli po kolana… Nie zmieścilibyśmy się jednak w wiaderku we dwoje. Tak sądzę. Wolałam nie ryzykować. Pyszna zabawa w każdym razie… tyle, ze cała kuchnia się kleiła od słodkiego soku. Potem tylko odrobina wody, cukier i kilka dni spokoju… A po kilku dniach wielkie odcedzanie! I znów bałagan nieziemski, przelewanie, wciskanie, w ruch poszły sitka, lejek i cała gaza jaką miałam w domu. W końcu wino w kolorze malinowym (!?!) zostało zlane do gąsiorków. Teraz bulgocze sobie pod stołem w kuchni i fermentuje dalej. Trzymam kciuki żeby było tak dobre jak Lajak! Też trzymajcie.

Na wszelki wypadek R. wziął się jeszcze za produkcję nalewek i okazało się, że mój mężczyzna ma kolejny talent. Kukułeczka była wspólnym pomysłem, wyszła bardzo smaczna, tylko mocna pioruńsko, ciut ją zatem złagodzimy. Za to nalewka miodowo cytrynowa jest po prostu nieziemsko pyszna, idealna w proporcjach i świetnie rozgrzewa. Jesteśmy gotowi na najsroższą zimę!

W planach jest jeszcze jedna nalewka i coś mi mówi, że dziś się za nią zabierzemy!

Na oknie w kuchni pachną zioła i owoce pigwowca, pod stołem bulgocze wino, w salonie rozsypałam kasztany… Kocham jesień!

Głupi ludzie

2011-09-21T11:56:00.002+02:00

Głupi ludzie mają łatwiej. Głupi ludzie nie negują rzeczywistości, głupi ludzie zastanawiają się nad tym co robią, czy jakie będą tego konsekwencje. Głupi ludzie nie widzą w jakiej sytuacji się znajdują.

Głupi ludzie mają łatwiej. Głupi ludzie są jak czołgi, brnął do przodu, nie ważne jak, ważne, że idą.

Głupi ludzie mają łatwiej. Głupi, nie upośledzeni, dla jasności. Bo Ci tak zwani upośledzeni to wcale głupi nie są, doskonale wiedzą co jest grane i w jakiej sytuacji się znajdują. Niestety.

Dlaczego ja nie mogę być zwyczajnie głupia? I przebijać się tą tępą głupotą do przodu? I nie rozkminiać tego co się dzieje?

Łatwiej by mi było.

Tylko wtedy nie byłoby tego bloga, ani wielu innych fajnych rzeczy, zdarzeń… szkoda by było. No ale głupiemu nie byłoby szkoda.

Durna ta moja gdybania dziś. Wybaczcie.

Głupia ja.

Mniejsze zło - c.d., czyli jak zakpił ze mnie los

2011-09-20T11:59:00.000+02:00

Czasami człowiek łamie sobie głowę nad wyborem, aż tu ni stąd ni zowąd los sam rozwiązuje mu dylemat. Niestety w międzyczasie człowiek, w mojej skromnej postaci, zdążył już przegryźć się przez temat i wybrać jedną z opcji. W efekcie chichot losu odbija się echem w mojej głowie… Na pewne przypadki nie sposób nic poradzić.

Opcje

2011-09-15T18:56:00.001+02:00

Opcja pierwsza - siedź na d... i nie marudź
Opcja druga - zrób sobie dziecko
Opcja trzecia - droga wolna

Ot i tyle z moich poważnych rozmów... Perspektywy rozwoju zawodowego dla niezamężnej kobiety w kwiecie wieku i swoich możliwości. Budujące, nieprawdaż?

Iść dalej

2011-09-15T10:35:00.000+02:00

Dopada czasami człowieka taki moment, gdy chcąc nie chcąc musi coś zmienić w swoim życiu. I chociaż boję się, to muszę zaryzykować. Jak zwykle odwlekam decyzję do ostatniej chwili, ale czuję już jak szur zaciska mi się na szyi, walczę o każdy oddech. Dosłownie duszą mnie uczucia kłębiące się i rozrastające się we mnie niebezpiecznie w ostatnich dniach. Od nadmiaru żalu, złości, bezsilności, beznadziei tracę dech. Brak realnej perspektywy wyrwania się z ich objęć zmusza mnie do radykalnych zmian. I choć ryzykuję bezpieczeństwo i wygodę, to jednak wolę poświęcić je dla prawdziwej satysfakcji… Zimno mi…

Zawalibaba

2011-09-15T09:24:00.000+02:00

Jakiś czas temu w Warszawskim metrze zorganizowano akcję „lewa strona wolna”. Jeśli ktoś nie wie, chodzi o to, żeby na schodach ruchomych ustawiać się po prawej stronie, a lewą zostawić dla tych osób, które się śpieszą i z chęci, czy też musu muszą po schodach ruchomych iść. Dzięki temu nie muszą przepychać się między innymi pasażerami. System zadziałał świetnie i działa w zasadzie do tej pory. Z małymi wyjątkami. Co i rusz natykam się na „lewym pasie” na starszą panią, która skutecznie blokuje swoją siwowłosą osobą całe schody. I nawet uprzejme „przepraszam panią” nie odnosi skutku, gdyż rzeczona pani jest permanentnie głucha. Ewentualnie może łypnąć złym okiem, coś zaburczeć (pewnie „you shall not pass”), ale na to, że się przemieści nie ma co liczyć.

Co ciekawe rzadko spotyka się panów starszych uparcie zagradzających drogą… Mam nadzieję, że na stare lata nie będę taką złośliwą zawalibabą.

mniejsze zło

2011-09-12T16:48:00.004+02:00

Jestem rozdarta. Utknęłam w martwym punkcie i za nic nie umiem podjąć decyzji. Co gorsza wiem, że jakkolwiek w końcu bym nie postąpiła, a zadecydować się muszę, to i tak nie będzie to rozwiązanie, które by mnie w pełni satysfakcjonowało.
Chcę jechać na dwu dniowy rejs kończący sezon. Zdeklarowałam się, że wezmę w nim udział jeszcze w czerwcu i całe lato było to dla mnie oczywiste. Nawet termin pokrywający się z urodzinami mojej mamy byłby do przełknięcia gdyby nie jeden zasadniczy element układanki. Mężczyzna. Przez te kilka miesięcy nawet przez myśl mi nie przeszło, że mój partner, który dzieli moją pasję do żeglarstwa odmówi wzięcia udziału w tym wyjeździe. I to z jakiego powodu? Mętne tłumaczenie tuszuje prawdziwy powód, który wyczuwam boleśnie pod woalem kłamstwa. Cóż. W sumie rozumiem, ale jestem bardzo rozczarowana.
Mogę jechać sama, to znaczy nie sama, a ze znajomymi i bawić się, żeglować i łapać ostanie letnie powiewy, czy deszcze, nie ważne, ważne, że pod żaglami... Ale. Ale wiem, że przez cały czas nie opuści mnie męcząca świadomość, że jego przy mnie nie ma. Że mimo tego, że pozwolił mi jechać (bo wie jak kocham żagle, no i nie przywiąże mnie liną do kaloryfera), to wiem, że ufa w to iż nie skorzystam i zostanę.
A jak zostanę... Odbierzemy mamę z lotniska, po południu wyprawimy małe przyjęcie urodzinowe, spędzimy czas razem... a część mnie będzie usychała z tęsknoty za żaglami. Część mnie będzie umierała ze wstydu za nie dotrzymane słowo. Część mnie będzie tonąć w żalu...
Nie wiem co mam zrobić. Nie lubię takich sytuacji. Znów to ja poświęcam to co kocham... dla tych których kocham... a miało być tak, że dzielę się tym co kocham z tym kogo kocham.

Życie to nie bajka

2011-09-05T13:09:00.002+02:00

Relacje międzyludzkie to nigdy nie jest łatwy temat. Ilu ludzi tyle opinii, ile par tyle historii. A z każdym mijającym rokiem te historie stają się coraz bardziej złożone, zawiłe, wciągające, czasami wręcz uzależniające. Tak jak ludzie biorący w nich udział.

Są tam dobre wróżki, księżniczki, buntowniczki, jedne paradują w szpilkach, inne w traperach, jedne podróżują wielokonnymi brykami, inne poruszają się po pajęczynie miejskiej sieci transportowej, a jeszcze inne śmigają na dwóch kółkach. U boku jednej stoi książe, u boku innej fantastyczna żaba, lub też (o)błędny rycerz. A czasami bywa tak, że nagle ona jest wredną czarownicą lub też on złym czarnoksiężnikiem toczącym jad w niewinną duszę. Wówczas kończy się bajka, z dnia na dzień zmieniając się w coś mrocznego i złego…

Wiem, że potwornie trudno wyrwać się z więzów takiej toksycznej miłości. Bo człowiek w swej naturze pragnie być blisko drugiego człowieka, umie i chce poświęcać się dla miłości. Tylko nie zawsze powinien. Bo gdy z drugiej strony zamiast czułych słów sypią się wzgardliwe obelgi, w miejsce miłych komplementów zjadliwe złośliwości, a czułość zastępuje niesłuszny gniew, wtedy trzeba się ratować, trzeba uciekać, zanim jad sączony w serce zupełnie je zatruje.

Gdy to zło się dzieje zazwyczaj szybko zdajemy sobie z niego sprawę. Czujemy ból, żal, poczucie niesprawiedliwości ściska żołądek, a niepokój nie daje spać. Mimo wszystko potrafimy jeszcze łudzić się nadzieją na zwrot akcji. Na to, że zły czar pryśnie. Niestety, w życiu nie ma takiej magii, a zło rodzi zło.

Wyrwać się z tego błędnego koła jest najtrudniejszą rzeczą. Bo jest coś co wbrew zdrowemu rozsądkowi, wbrew wszelkim logicznym argumentom trzyma nas w niewoli tego chorego układu. Lęk. Strach. Boimy się. Boimy się straty, to największa ze wszelkich obaw. Boimy się samotności. Boimy się odrzucenia. Boimy się niezrozumienia.

Wszystkie te lęki pętają duszę. Wydają mi się jednak naturalną reakcją. Trudno je pokonać, ale jest pewien sposób by je złagodzić. Jest rodzina, są przyjaciele, którzy wbrew wszystkiemu widzą, czują i rozumieją o wiele więcej niż zbolała dusza może przypuszczać. Są osoby, które dalekie są od oceniania, a pragną pomóc.

Są też dobre wróżki, które potrafią łatać serca i składać roztrzaskane dusze – kryją się za niepokojącym pseudonimem psychologowie. Gdy brak sił by samemu sprostać życiu, swojej zawiłej przeszłości, czy obecnej niezbyt pięknej bajce z nieprawdziwym księciem,/księżniczką… Wówczas taka dobra wróżka naprawdę może zdjąć zły urok i przywrócić jasność umysłu i radość życia.

Krew II

2011-08-30T11:27:00.002+02:00

Co się odwlecze to nie uciecze. Jak pisałam nosiłam się zamiarem oddania krwi dla mojej znajomej. Całe przedsięwzięcie poszło szybko i sprawnie.

Jako, że była to akcja organizowana w pracy, dostaliśmy od miłego szefostwa transport i o 9 rano wyruszyliśmy do punktu krwiodawstwa. Pojechaliśmy na ul. Saską 63/75.

Najpierw trzeba było wypełnić formularz, 2 strony A4, pytania były między innymi o stan zdrowia, przyjmowane leki, zagraniczne podróże, operacje, ale i tatuaże, kolczyki, życie osobiste oraz partnera. Jednym słowem o wszystko co mogłoby wiązać się z narażeniem potencjalnego dawcy na zakażenie jakimś paskudztwem. Po wypełnieniu dokumentu trzeba było zarejestrować się w okienku, gdzie miła pani zakładała nam na łapki opaski z kodem kreskowym i naszymi imionami, trochę śmieszne, ale widać konieczne. Z rejestracji skierowano nas na wstępną morfologię, a zaraz potem z jej wynikami na badanie lekarskie. Z kilkunastu osób jakie wybrały się oddać krew badania przeszło zaledwie troje, w tym ja. Nie powiem, byłam przejęta, gdy w szatni odebrałam jednorazowy fartuch, batonika i soczek z poleceniem by skonsumować to przed wejściem do ambulatorium. Obdarowana batonikiem, zatem obłaskawiona i uspokojona poszłam na piętro 1 do poczekalni. Cały ośrodek robił na mnie dobre wrażenie. Był odnowiony, jasny, czysty, obsługa, lekarze i panie pielęgniarki wszyscy niezwykle sympatyczni. W poczekalni stały wygodne krzesła a z telewizora na ścianie brzęczał jakiś znośny program. Przed wejściem na salę polecono też napić się jeszcze wody (wszędzie stały dystrybutory) i umyć ręce w zgięciach łokciowych. Z poczekalni można było zajrzeć do ambulatorium, gdzie stało chyba kilkanaście leżanek dla dawców, a przy każdym pacjencie krzątała się pielęgniarka. Gdy poproszono mnie na salę miałam lekkiego pietra, w końcu to mój pierwszy raz… Zapadłam się w fotel i oddałam łapkę pani w białym kitlu. Nie lubię widoku krwi. Całe szczęście tu także wisiały telewizory, mruczało radio, sala była kolorowa, wesoła nawet… Tylko drażniło mnie ciepło własnej krwi spływającej rurką do woreczka umieszczonego na bujance – wadze. Bo dłonie miałam lodowate mimo intensywnego ściskania. Cała ta operacja nie trwała nawet 10 minut, co mnie zaskoczyło bo w tym czasie oddałam prawie pół litra krwi. Już po wszystkim, jak to jak, ja przecież nie mogę bez przeszkód przejść takiego procesu, zasłabłam. Szybko jednak wróciłam do siebie, raz jeszcze zbadał mnie lekarz, a potem mogłam już odebrać paczkę czekolad, pysznych i naprawdę mi potrzebnych. Udało się!!!

Resztę dnia przespałam. Mój kochany zawiózł mnie do domu i budził tylko na jedzonko, pyszne swoją drogą. Jeszcze ze dwa dni uważałam na siebie, a potem wszystko wróciło do normy.

Cieszę się i coś mi się wydaje, że powtórzę kiedyś tą akcję.

Polecam, choć raz. Bo nigdy nic nie wiadomo.

Krew

2011-08-09T12:11:00.001+02:00

Krew.

Krew nie woda.

Krew to życie.

Stanęłam przed poważnym tematem. Nie napiszę, że przed problemem, bo nie ma się tu co zastanawiać. POTRZEBNA KREW. Dla kogoś, kogo znam, komu w jakimś stopniu zawdzięczam to, że jestem tu gdzie jestem. Teraz mogę się odwdzięczyć.

Miałam pewne obawy, bo moja atopia mogłaby przez lekarzy z centrum krwiodawstwa zostać uznana za przeszkodę dyskwalifikującą mnie jako dawcę. Zadzwoniłam jednak i zostałam wypytana tylko o dwie rzeczy, stan skóry w zgięciach łokciowych (obecnie idealny) i leki. Mogę. Skoro mogę, to pomogę.

Numer telefonu dla zainteresowanych:

22 514 60 60

Zgłosiłam się już. Klamka zapadła.

Poza tym, to teraz tak sobie myślę… Że byłam ze dwa razy postawiona w stan gotowości, gdy w mojej rodzinie były operacje, ale pierwszy raz jestem w gotowości dla zupełnie obcej (w sensie nie spokrewnionej ze mną) osoby.

Mam nadzieję, że zbierze się nas jeszcze co najmniej kilkoro.

Mam też wielką nadzieję, że ani ja ani nikt z moich bliskich nie będzie potrzebował tak cennego daru.

Trochę się boję, zawsze mam przeboje z pobieraniem krwi. Za to bezkarnie będę mogła objeść się czekoladą.

Więcej informacji o krwiodawstwie znajdziecie na stronie:

http://www.rckik-warszawa.com.pl/index.php

Kulinaria

2011-08-05T09:45:00.000+02:00

Jako, że jestem kobietą, że gotować umiem, ba, nawet czasem lubię, a już najbardziej lubię tzw. cooking party, gdzie to gospodarze z gośćmi razem gotują kolację, to będzie o kulinariach.
Wybieram się na grilla do znajomych i zobowiązałam się przewieźć sałatkę. Tak się zastanawiałam czym by tu ich zaskoczyć, bo już kilka naszych specjalności znają. Przypomniała mi się dość syta (no i zapewne kaloryczna), łatwa sałatka z puszek i kilku innych składników. Ze względu na fasolę można pokusić się o nazwanie jej meksykańską ;)

Składniki wrzucamy do dużej miski i mieszamy.

- puszka białej fasolki w sosie pomidorowym (i od razu mamy sos na całą sałatkę)
- puszka czerwonej fasoli
- puszka groszku
- puszka kukurydzy (opcjonalnie)
- ser żółty (ostry w smaku) pokrojony w kostkę
- 2 lub 3 ogórki kiszone krojone w kostkę
- cebulka krojona w kostkę
- 2 lub 3 ziemniaki ugotowane i pokrojone w kostkę (opcjonalnie)
- trochę pieprzu, soli na mój gust nie trzeba już sypać

I smacznego jedzącym.

Mój Szczecin

2011-08-04T12:04:00.000+02:00

Są takie miejsca na ziemi, gdzie człowiek stawia stopę po raz pierwszy i czuje się jak u siebie w domu. Wszystko jest tam takie jak powinno, powietrze, klimat, ludzie, wszystko wokół choć nowe, to jakieś takie dziwnie bliskie i niemal znajome. Ktoś może powiedziałby, że to reminiscencja naszego poprzedniego wcielenia… A może to właśnie jest to „moje” miejsce we wszechświecie?

Takie uczucia żywię do Szczecina.

Za każdym razem gdy przekraczam Odrę i znajduję się na lewym brzegu ogarnia mnie takie żewne uczucie, jakbym w końcu wróciła z bardzo daleka do miejsca, które należy do mnie a ja do niego.

Z całą pewnością ma to także związek z moimi „Szczecinkami”, jednak i bez miłego towarzystwa doskonale czuję się w tym niezwykłym mieście. Tym razem czułam się w nim jeszcze bardziej intymnie, gdyż odkrywałam jego uroki przed moim ukochanym. Z ogromną przyjemnością powiodłam go nad brzeg rzeki, w okolice Akademii Morskiej, by Wałami Chrobrego dojść do „Starego Nowego Miasta”, a potem na Zamek Książąt Pomorskich… Z daleka podziwialiśmy katedrę, zostawiając ją sobie na kolejną wizytę.

Gdy tylko nasz miły przewodnik maił czas zabierał nas w ciekawe zakątki opowiadając o każdym mijanym zakamarku. I tak odwiedziliśmy „Różankę”, czyli ogrody, w których kwitły dziesiątki gatunków róż, z nich przeszliśmy do przepięknego Parku Kasprowicza i klucząc rozmaitymi alejkami dotarliśmy aż do Jasnych Błoni, gdzie rosną wielkie, majestatyczne platany. Uwielbiam tą okolicę.

Prawdziwą perełką jest Szczeciński Cmentarz Centralny, który jest nie tylko miejscem spoczynku zmarłych, ale i miejscem spotkań żywych, stanowiącym swoisty park… Szerokie aleje obsadzone szpalerami potężnych drzew prowadzą nie tylko do klasycznego cmentarza, ale i do wielu miejsc pamięci, pomników, pięknej kaplicy, wielkiej fontanny, lapidarium, niegdyś „gaju urnowego”… Niestety tym razem mocno ograniczony czas nie pozwolił mi pokazać tego niezwykłego miejsca mojemu R… ale jeszcze będzie okazja.

Wieczory spędzone w ciepłej, domowej atmosferze, zabawa z córeczkami przyjaciół, późne rozmowy przy kieliszku wina, to wszytko bardzo nas wyciszyło i zbliżyło nie tylko do siebie, ale i do Szczecina. Żyje się tu o wiele wolniej, pełniej i zdecydowanie spokojniej niż w moim Warszawskim Menzoberranzan.

Kto wie, kto wie, może kiedyś zapuszczę korzenie w zachodniopomorskiej ziemi. Część mojego serca bija właśnie tam.

wielka, stara kamienica na pięknym Pogodnie...

W koło.

2011-08-04T11:28:00.001+02:00

Jako, że żyjemy w jakiejś wielkiej kosmicznej kuli, czy też podróżujemy po międzygalaktycznym kole, tudzież spirali wszechświata… łapiecie o co mi chodzi – koło, kręgi itp. W każdym razie nie pierwszy raz zauważam, że moje życie toczy się jak koło fortuny właśnie. Raz jest fantastycznie, raz tragicznie, między jednym a drugim stanem wciąż się coś zmienia, coś się dzieje, jestem w ciągłym ruchu. I to jest najlepsze, ten ruch, bo wierzę, że mimo wszystko brnę do przodu, raz mam z górki, raz pod górkę, ale nie jest to uwstecznianie się. Im większe przeszkody spotykam na tej ścieżce, tym więcej się uczę. A kręgi… Cóż, widzę na przykład jak pewne osoby zbliżają się i oddalają co jakiś czas. Raz jesteśmy bardzo blisko, a za kilka miesięcy dystans rośnie, czasem na krótko, czasem na dłużej, a potem nasze orbity znów się stykają. Cieszę się z tych powrotów. I tęsknię za tymi, którzy teraz są daleko w ten dosłowny sposób i w przenośni.

Mc Donald...

2011-07-23T13:33:00.000+02:00

Wierzcie lub nie, ale cheesburger to najlepsze antidotum na zespół dnia następnego...

Kawa

2011-07-22T17:58:00.002+02:00

Mam kawową intuicję! Został mi w spadku po współplemieńcu - Demonisi zaparzacz do kawy, tak zwanej włoskiej. Naszło mnie dziś żeby zrobić sobie i swemu takiej smacznej, parzonej, naturalnej kawki. Udało mi się wykopać z piekielnych czeluści szafek kuchennych wspomniany zaparzacz, wyczuściłam to to, poleciałam do sklepu zakupić mieloną kawę (moją ulubioną, aksamitną, łagodną, ale pełną finezyjnego smaku Jacobs Cronat Gold). Szczęśliwa wróciłam do domu i stanęłam przed nie lada łamigłówka. Rozłożyć na części to rozłożyłam, złożyć umiem, ale gdzie ja mam wodę lać, a gdzie kawę sypać? Jako, że instrukcji nie miałam, "wujek google" dawał tylko opis literacki, bez łopatologicznych obrazków, stwierdziłam, że robię na logikę. I zrobiłam i jest pyszna!!!
Dla potomnych piszę co i jak:
Rozkręć, znaczy odkręć podstawę od górnego czajniczka, wyjmij "lejek" z sitkiem.
Do podstawy wlej świeżą wodę (1).
Do podstawy włóż "lejek" z sitkiem.(2).
Do "lejka" nasyp mielonej kawy, tak ze 3 czubate łyżeczki, aby lejek był pełen, nie ubijaj kawy.
Dokręć czajniczek do podstawy, ustaw na najmniejszym palniku na małym ogniu i zoastaw do zagotowania wody.
Gdy zaparzacz zacznie bulgotać, znaczy to, że gorąca para przechodzi przez zmieloną kawę i skrapla się w czajniczku (3) w napój bogów :)
Proste, nie?
No to obrazek jeszcze wkleję:

Lampiony na Podzamczu

2011-07-01T11:25:00.007+02:00

Skusił mnie romantyczny pomysł puszczenia setek lampionów w pięknie, czerwcowe nocne niebo. Pierwszy raz wzięłam udział w tak zwanym „iwencie” (wiem, wiem, „event” się pisze), znaczy w wydarzeniu organizowanym przez grupę ludzi z ogólnoświatowego portalu społecznościowego (tak, tak, ten na literę „F”) i bardzo mi się podobało.

Wybraliśmy się metrem do Ratusza, a stamtąd spacerkiem na Stare Miasto. Gdy byliśmy w połowie drogi do fontann na Podzamczu wypuszczono pierwsze lampiony. Widok był przepiękny, setki światełek popłynęło łagodnie w granatowe niebo. Już na Podzamczu kupiliśmy swój lampion, w ciepłej, pomarańczowej barwie i udaliśmy się w okolice zmysłowo podświetlonych fontann. Tłum wokół zupełnie mi nie przeszkadzał, panowała wręcz przytulna atmosfera, wszyscy byli w doskonałych nastrojach, zakochani trzymali się za ręce, rodzice spacerowali z zachwyconymi brzdącami, grupy przyjaciół rozsiadły się wokół fontanny… Jednak szybko przestałam zwracać uwagę na otaczający nas szmer, to była nasza chwila. Nasze wspólne sekretne życzenia miały lada moment wznieść się do gwiazd. Wspólnie rozłożyliśmy lampion, starając się nie uszkodzić delikatnego pergaminu, podpaliliśmy lont i czekaliśmy aż kopuła napełni się ciepłym powietrzem. Byłam zaskoczona tym, jak duży był ten nasz płomienny latawiec, miał chyba metr wysokości. Gdy był już w pełni rozwinięty wznieśliśmy go delikatnie góry i uwolniliśmy. Poszybował łagodnie w niebo, w ślad za innymi wielobarwnymi światłami. Bardzo przyjemnie obserwowało się jego lot, powtarzając w myślach życzenie… Obserwowaliśmy go tak długo aż zniknął nam z oczu za koroną drzew. Daleko pofrunął, stał się taki maleńki… Wierzę, że nasze pragnienia się spełnią.

Wzruszyłam się troszkę, choć starałam się nie pokazywać jak bardzo. Ta chwila była magiczna, bo spełniłam swoje małe marzenie, niby takie proste, a tak wiele radości mi dało.

Jeszcze jakiś czas obserwowaliśmy lampiony siedząc na murku fontanny, kolorowe strumienie także dodały tej chwili uroku.

Żal było opuszczać Podzamcze, jednak lampionów było już mniej, choć ludzi wciąż przybywało. Spacer po Starówce nieco nas zmęczył, więc po drodze do domu wstąpiliśmy coś zjeść.

Lubię takie wieczory, spontaniczne, czarujące, proste ale piękne, nie wymuszone… Nasze.
Dziękuję inicjatorom tej akcji, mam nadzieję, że kiedyś to powtórzymy!

Szewska Pasja

2011-07-01T09:24:00.001+02:00

Będzie to naprawdę bardzo, ale to bardzo babski post. Tylko kobieta zrozumie ten problem i to kobieta w wysokich obcasach.

Kiedyś już uzewnętrzniłam się w temacie co myślę o Warszawskich chodnikach, ale dla porządku się powtórzę. Otóż większość nie nadaje się do chodzenia po nich w szpilkach. Jacyś architekci bez wyobraźni (na sto procent faceci) upiększają śródmieście brukowanymi placami i chodniczkami z kocich łbów na których nawet w obuwiu sportowym można skręcić kostkę. Eleganckie kobiety, które opanowały sztukę akrobatyki wysoko obcasowej radzą sobie jak umieją, jednak na takim podłożu buty bardzo szybko się niszczą, szczególnie fleki, klinują się w szczelinach w bruku i tam już zostają, a my kalecząc obcasy skaczemy jak te kozice górskie z kamyczka na kamyczek.

Ciekawe, czy skoro miasto płaci kierowcom za uszkodzenia samochodów przez dziury w jezdni, to zwróciłoby mi kasę na ekskluzywne szpilki, które straciły obcas na miejskim bruku? Jakoś nie sądzę.

No i tak uzbierało mi się 6 par butów z wyrwanymi flekami. Na domiar złego musiałam dziś koniecznie założyć szpilki, bo w pracy wilka feta, a tu wszystko kwalifikuje się do szewca… W dodatku po ostatniej eskapadzie do Przechyłów, którą odbyłam w sandałkach, skaleczyłam się paskudnie o wystającą płytę chodnikową… I bądź tu kobieto mądra, znajdź buty, w których nie odpadnie Ci stopa, są całe i pod kolor garnituru… Ale, ale!!! Przecież mam zapasowe fleki do jednej pary pasujących jak ulał szpilek. Moja przyjaciółka zabawiła się kiedyś w szewca i skoro jej się udało, to czemu by się miało nie udać mnie? Przy użyciu kombinerek i w przypadku jednego buta – obcęg, wyjęłam resztki fleków. Uradowana tym sukcesem zaczęłam montować nowe fleki… niestety słupki na których je umieszczono okazały się za długie… i mój szewski plan wziął w łeb. Raz jeszcze przekopałam szafkę z butami i wyciągnęłam piękne, niebotycznie wysokie szpilki z miękkiej, delikatnej, brązowej skórki. Jestem uratowana!!! Nie zaryzykowałam jednak przejścia w nich po mieście, spakowałam je do torby i do biura przybiegłam w klapkach na ciut niższym obcasie… Teraz siedzę i zgrzytam zębami gdy pomyślę ile zarobi na mnie szewc…

Lampion do nieba

2011-06-30T15:37:00.000+02:00

Mieć marzenia do spełnienia,

Takie małe ot pragnienia,

Gapić się na białe chmury

Gwiazdy liczyć,

W niebie dziury,

Sięgać w słońce wprost rękami

Splatać siebie z promieniami

To fantazje uskrzydlają

Radość życia ubarwiają

A lipcową piękną nocą

Laminami niebo złocą…

W nich wznowimy swe nadzieje

A świat wokół nas pięknieje...

Żagle!!!

2011-06-28T15:02:00.000+02:00

Wróciłam właśnie z rejsu zorganizowanego przez mój ukochany Klub Żeglarski Przechyły, z okazji ich 4 urodzin… Jak zawsze było genialnie, wiało mocno, więc żeglowało się świetnie. Załoga i ta stara i ta nowa zgrała się i zintegrowała idealnie, zarówno na wodzie, jak i na lądzie. O tym, że jedzenie było takie, że na samą myśl mi ślinka cieknie też muszę napomknąć. No, a dzięki sponsorom polecieliśmy praktycznie po kosztach. Pysznie było pod każdym względem.

Jak mi się teraz z powrotem na Mazury chce!!! Cierpię za biurkiem katusze nieziemskie. Tylko myśl o tym, że za niecałe 2 tygodnie znów poczuję wibracje pokładu, zapach wiatru i wody trzyma mnie przy życiu.

A tymczasem wyżyłam się na moim drugim, tematycznym blogu, który w całości poświęcony jest żeglarstwu i wszystkiemu co się z nim wiąże.

Zapraszam zatem na http://www.missadmiral.blogspot.com/

http://www.missadmiral.blogspot.com/

Wybiórczo

2011-06-15T11:47:00.000+02:00

Być w paru miejscach na raz, czasami by się przydało, bo wybór nie zawsze jest łatwy…

Śniadanie zawodowca...

2011-06-06T09:17:00.002+02:00

Mój zmysł powonienia cierpi. Moje poczucie estetyki również. O moim pojęciu biurowej etykiety już nie wspomnę.

Powiedzcie mi ludzie, jak można przy trzydziesto stopniowym upale przynosić do biura wędzone ryby, marynaty, kapustę, jaja, czy inne intensywnie gryzące w nos przysmaki, które ewidentnie powinny być przechowywane w chłodnych miejscach. Po takim urokliwym śniadanku aromat unosi się w pokoju przez pół dnia, a ja nie mam przyjemności się w nim kisić.

Zdecydowanie uważam, że wykracza to poza normy biurowego savoir vivreu. Tym bardziej, że dysponujemy pokojem socjalnym, w którym można sobie w spokoju spożywać co tam kto lubi, tyle, że jest on dość daleko od naszego i sympatyczka dań pachnących absolutnie nie da się tam wyprosić.

Pozostaje mi zatem zatkać nos, wykonać swoją pracę jak najszybciej i udać się na spacer po korytarzy, gdyż mimo wysokich temperatur jest tam sympatyczniej…

Zmagania

2011-06-02T12:38:00.000+02:00

Spadła mi ostatnimi czasy częstotliwość wpisów, choć w mojej głowie szaleje wir myśli, poważnych i ważnych, czasami aż za bardzo, zmagam się zatem z nimi i staram się jakoś je ugłaskać.

Życie – największa przygoda, ma nieprzewidywalne zwroty akcji, które wywracają do góry nogami wszystkie plany, rozgrywają się w nim ciche dramaty, innym razem zaskakują sensacje, zdarzają się w nim prawdziwe komedie, ze śmiechem aż do łez, przetykają je czułe erotyki, liryki, wiersze, czasami istne horrory, czasami błogie sielanki… W tym roku zaznałam już wszystkiego, a to przecież dopiero połowa 2011…

Kolejne wyzwanie jakie stanęło mi, Nam, na drodze jest jeszcze poważniejsze, prawdziwe „dorosłe”… Pierwszy raz jestem w takiej sytuacji i mam nadzieję, że ostatni. Niewiele mogę poradzić, ale bardzo chcę coś z tym zrobić. Piszę ogólnikami, bo sprawa choć dotyczy pośrednio mnie, to jednak nie mam sumienia publicznie o tym mówić. Kto ma wiedzieć – wie. Tak, czy inaczej w takich chwilach moje serce zaczyna wariować, wierzę w to, że miłość to siła napędowa życia, a kocham mocno, prawdziwie, szczerze do bólu. Ufam, że w ciężkich momentach serce będzie opoką, tarczą, schronieniem. Tym jest dla mnie i chcę by było też dla tych, których kocham.

w wiosennym deszczu

2011-05-23T14:17:00.004+02:00

Być razem, tak beztrosko i po prostu, iść na spacer ścieżkami brukowanymi historią. Spotkać znajomą duszyczkę, iść razem na piwo, rozmawiać, razem się cieszyć i smucić się razem, ale tylko troszeczkę. A potem we dwoje spacerować w sercu miasta, w wiosennym lekkim deszczu. A gdy zmęczą nas te wędrówki zjeść sobie pyszne conieco siedząc na schodkach wątpliwego przybytku… Po prostu mieć znów naście lat – wspaniałe uczucie.

Dziękuję za nie – R.

Tik tak, tik tak

2011-05-17T15:42:00.000+02:00

Nosi mnie. Chce mi się rewolucji, totalnej zmiany. Mój mężczyzna, choć teoretycznie również chce, to naprawdę jest lekko przerażony tym pomysłem, ale ja czuję się gotowa podjąć to wyzwanie, zrobić ten kolejny krok w dorosłość i żyć pełnią… Mam nadzieję, że wszystko potoczy się pomyślnie i będziemy mogli zrealizować to marzenie czerpiąc z niego tyle samo radości. Bardzo bym tego chciała, sama nijak tego nie zrobię… Wiem, że to nieodwracalna zmiana, że to bardzo poważna sprawa, że musimy się do tego przygotować najlepiej jak się da, choć i tak nie unikniemy niespodzianek.

Mam tylko nadzieję, że obydwoje będziemy tak samo pewni tej decyzji. Ja jestem pewna. Ufam, że gdy nadejdzie nasz czas, R., będzie równie mocno przekonany o tym, że jest to największe szczęście w życiu.

Wybudzenie z letargu

2011-05-16T10:06:00.001+02:00

Wiosna mi niemal w tym roku umknęła. W wyniku zdrowotnych perturbacji, podwójnej hospitalizacji, zwolnień i tym podobnych atrakcji zupełnie oderwałam się od świata zewnętrznego. Teraz, gdy wszystko powolutku się uspakaja, aż boję się zapeszyć… otwieram oczy i widzę zieleń!

Uwielbiam maj, kocham zapach bzów, kasztanów, świeżej trawy. Zupełnie niespodziewanie trafiłam z krainy do krainy życia!

Czuję teraz tą wiosnę każdą cząstką siebie, każdym oddechem ją chłonę, każdym spojrzeniem się nią sycę, każdym krokiem zbliżam się do niej.

Budzi się świat, budzę się ja. I bzy, moje piękne, pachnące, magiczna bzy!!!

I`m back!!!

2011-03-23T11:38:00.000+01:00

Wróciłam z mroku i cienia, zostawiam za sobą ból. Teraz z nową zadzieją odważnie patrzę w przyszłość.

Siłę i euforię z odzyskania kontroli nad własnym ciałem, nad własnym życiem zrozumieć może tylko ten, kto ją stracił… Nikomu tego nie życzę, trakiej straty...

Dziękuję z całego serca tym, którzy mnie wspierali w tej walce. Bez Was by się nie udało.

Wróciłam.

Chwilowo nie jestem w stanie pisać. Cisza do odwołania...

2011-02-22T13:48:00.002+01:00

Drobiazgi

2011-02-14T11:55:00.000+01:00

Małe przyjemności, chwile bezcenne. Właśnie te drobiazgi robione dla innych, tylko po to, by wywołać ich uśmiech, sprawiają, że żyje się przyjemniej.

Lubię robić takie niespodzianki, gdy tylko mogę.

Poplątane ludzkie losy

2011-02-03T16:35:00.000+01:00

Czasami zastanawiam się dlaczego tak się dziwnie w życiu układa, że nasz los splata się z innymi, zacieśnia, wiąże, a potem rozluźnia.

Moja bratnia dusza twierdzi, że to karma, że dany człowiek ma do odegrania w naszym życiu pewną rolę, a gdy ją zakończy odchodzi. Nie do końca się z tym zgadzam. Za bardzo lubię ludzi, przywiązuję się, tęsknię. Choć co do tej szczególnej roli nie mam wątpliwości. Czasami w odpowiednim momencie pojawiają się ludzie, których akurat potrzebujemy. Czasami zapewniają nam poczucie jedności, czasami bezpieczeństwa, a czasami zapewniają rozrywkę. Pojawiają się i znikają, ale ślad zostaje. Zostaje jakaś nikła nić wiążąca nas ze sobą, wspólne przeżycia, wspomnienia. Czasami dzięki temu można się znów odnaleźć. Mimo, że wciąż się zmieniamy, a może właśnie dlatego, mamy sobie wciąż wiele do zaoferowania.

Niektórych tych rozłąk nie rozumiem, niektórych nie chcę zrozumieć, nieliczne świadomie inicjuję.

Wierzę jednak, że każdy z nas ma swoją ścieżkę, każdy z nas kształtuje siebie i swoje otoczenie, więc czasem potrzebuje więcej czasu i przestrzeni. Co nie znaczy, że w tym twórczym uniesieniu nie pamięta o innych. Pamiętam i, jak wspomniałam, tęsknię.

Taka refleksja.

Totolotek i polityka

2011-02-02T13:51:00.001+01:00

Głupia gra. Ja po prostu nie umiem w nią grać i zawsze, ale to zawsze, gdy się skuszę, to jest mi później smutno. Naprawdę jest mi przykro, że nigdy nic nie trafiam, jak obstawię dobrze jedną liczbę to wszystko. Widać nie mam za grosz duszy hazardzisty. Zła, zła, zła jestem.

I jeszcze mnie ktoś wkurzył dziś, tak po oporach pojechał. Jak się odwinę to będzie aż huczało.

Do tego zebrało mi się na refleksje. W naszym pięknym kraju nie widzę innej możliwości na zapewnienie sobie normalnego bytu, jak abstrakcyjne wygranie w totolotka, zwłaszcza w dobie „genialnych” reform. A już dzisiejszy plan pana Balcerowicza powalił mnie po prostu. Nie dość, że przeszło okradanie obywateli z oszczędności (OFE), to pojawiają się pomysły wydłużania wieku emerytalnego, prowadzeniu polityki anty rodzinnej i anty ludzkiej "zlikwidować becikowe i ulgę na internet, obciąć ulgę na dzieci i zmniejszyć zasiłki". Cholera, tu nawet nie będzie Argentyny, czy Egiptu, tu będzie nędza, rozpacz i skrajne upodlenie. Czarno dziś widzę przyszłość RP i moją w niej…

Moje Sacrum

2011-01-28T11:25:00.001+01:00

Jest dokładnie tak jak w piosence:

"Niesie tam gdzie ptak (tam gdzie ptak)
Nie najwyższe widzę gwiazdy
a szczęście dają bo jesteś tam
Niesie tam gdzie ja (tam gdzie ja)
do ostatniej przystani dobiłam wysiadam zostaje
Niesie mnie gdzie Ciebie odnalazłam Cie odnalazłeś mnie
Yeah

Wielkomiejski szum, natłok wrażeń
szukam znaku który się okaże drogowskazem
tym razem nie sięgam do książek gazet
mam przeczucie muszę uciec w uczucie
uciec światu w którym wszystko jest jasne
a ludzie cierpią przez swoje aspiracje
jedyne takie święte miejsce
gdzie rozum przegrywa z duszą i sercem
a cały ten tercet wypowiada Twoje imię
poddałem się temu jestem sam sobie winien
to mi nie minie tak szybko tak łatwo
bo jesteś mą ofiarą, nadzieją, zagadką
której nie umiem objąć rozumem
dlatego mam do niej taki szacunek
może zwyczajnie brak mi taktu ale
wierze w Ciebie moje Sacrum

Ref:
Chce do jednego miejsca na ziemi gdzie
problemy przestają mieć znaczenie do
obięć których akceptują me słabości
do nich pragnę tylko do mej miłości
Jest na ziemi jedno moje małe miejsce
gdzie poza biciem serca nie liczy się nic więcej
uciekam tam z moją całą miłością
wierze w Ciebie wierze w moje Sacrum

Sacrum bez kontaktu z otoczeniem
oka mgnienie i mogę się przenieść
w inny wymiar pozbawiony pancerza
w który codzienność bezwzględnie uderza
pobłogosław Panie pobłogosław chwile
gdy każdy problem to błahostka
uciekam w moje świętości
w objęcia tych którzy akceptują moje słabości
rodzina o której zawsze marzyłem
dom który był zawsze azylem
miłość to najpiękniejsze Sacrum
więc nie traktuj jej jak kontraktu
który zrywasz kiedy dzień masz gorszy
kiedy zyski chwilowo są mniejsze niż koszty
Sacrum nie zmieni lekki podmuch wiatru
to źródło którego nikt nie może zatruć

Ref:
Chce do jednego miejsca na ziemi gdzie
problemy przestają mieć znaczenie do
obięć których akceptują me słabości
do nich pragnę tylko do mej miłości
Jest na ziemi jedno moje małe miejsce
gdzie poza biciem serca nie liczy się nic więcej
uciekam tam z moją całą miłością
wierze w Ciebie wierze w moje Sacrum

Niesie tam gdzie ptak (tam gdzie ptak)
Nie najwyższe widzę gwiazdy
a szczęście dają bo jesteś tam
Niesie tam gdzie ja (tam gdzie ja)
do ostatniej przystani dobiłam wysiadam zostaje
Niesie mnie gdzie Ciebie odnalazłem Cie odnalazłeś mnie

Ref:
Chce do jednego miejsca na ziemi gdzie
problemy przestają mieć znaczenie do
obięć których akceptują me słabości
do nich pragnę tylko do mej miłości
Jest na ziemi jedno moje małe miejsce
gdzie poza biciem serca nie liczy się nic więcej
uciekam tam z moją całą miłością
wierze w Ciebie wierze w moje Sacrum..."

12.01.2011 20:35:07 poprawiony

Mezo & Kasia Wilk - Sacrum

Atopowe zmagania c.d.

2011-01-25T09:33:00.003+01:00

Czasami mam wrażenie, że mam pod skórą jakieś inne stworzenie, inną siebie, która chce wyjść na wierzch i stąd ten cały nawrót atopii. Jak manifestacja jakiejś siły nieczystej, jakbym był jakimś cholernym diabelstwem, czasami tak to czuję gdy znów jestem rozpalona, opuchnięta, a szkarłatna skóra boli nawet przy styczności z ubraniem… Ciężko jest siedzieć, jeszcze mniej komfortowo jest leżeć, najlepiej stać i nie dotykać nawet skrawka skóry. Szkoda, że nie umiem lewitować. Za dużo fantastyki czytam ;)

Fakt jednak, że rumień na plecach przybrał niezwykle fantazyjny kształt, jak jakaś upiorna mapa skarbów, trójwymiarowa i rozpalona... Dzięki kąpielom w emolietach i lekom odrobinę przybladł, ale spanie na plecach, czy na boku wciąż jest dla mnie średnio komfortowe... Walczę dalej, chyba już z przyzwyczajenia, tym razem jednak w duecie z sensowną (jak mi się wydaje) lekarką. Do obecnej baterii medykamentów może dojść leczenie promieniami PUVa (fotochemioterapia), czego bardzo bym chciała, ale najpierw muszę przebrnąć przez badania kwalifikujące do terapii. Trzymajcie kciuki.

Na poprawę nastroju - moje kochane Mazury... Zachód

Związać koniec z końcem - ogarnąwszy.

2011-01-20T14:23:00.001+01:00

Związać koniec z końcem, niby prosta rzecz, ale końce proste nie są, wiją się, kręcą, plączą i za nic jeden z drugim nie chce współpracować, że już o zbliżeniu nie wspomnę. Bardzo niezależne te końce są. Dokonałam jednak heroicznego czynu, czyli ogarnęłam ten chaos i w nie do końca nawet dla mnie samej zrozumiały sposób jednak te końce porządnym węzłem żeglarskim postanowiłam związać, ba uparłam się i związałam. Ciekawe jak takie złączone będą teraz te końce funkcjonować, czy będą stanowiły zgrabną jedność, czy też będą się rwały. Się zobaczy. Trzymam kciuki. Nie żebym się chwaliła, bo różowo nie jest, uparcie jednak staram się zachować optymizm i mino niesprzyjających okoliczności trzymać się, trzymać się mocno i to nie brzytwy. Ciężkie to, nie powiem, owszem, ale bardzo satysfakcjonujące. Czego nie powiem o paru innych rzeczach, ale to nie dziś. Dziś cieszę się jasną sytuacją i względną kontrolą nad moim małym królestwem. O!

Senna mara...

2011-01-17T11:50:00.000+01:00

Koszmar, coś co nas przeraża, co trafia do wnętrza i zasiewa strach, niepokój… Bardzo nieprzyjemne doznanie, ta senna mara. Dziś niestety mój świt daleki był od lekkich różowozłotych poranków. Z dręczącej wizji wyrwał mnie błogosławiony dźwięk budzika. To, że sama nie mogłam się wyrwać z objęć Morfeusza spotęgowało tylko moje przerażenie.

Koszmarem jest tracić bliskich, równie straszną rzeczą jest śnić o tym, tak autentycznie, realnie… Wiem, że to tylko sen, zły sen, kłamliwa ułuda, niemniej moja rozpacz w nim była autentyczna. Wiem też, że gdy kiedyś nadejdzie taki dzień, że zabraknie tej jednej z najważniejszych osób w moim życiu, ten ból będzie jeszcze większy niż wyśnione emocje. Wiem, że nikt nie jest wieczny. Jednak nie wyobrażam sobie straty tych opiekuńczych skrzydeł, które czuję nad sobą. Tęsknię jeszcze bardziej za obecnością tegoż anioła, głosem, spojrzeniem, za zwyczajną codziennością, jak sprzed lat…

Jeszcze mi nieswojo po tej zmorze…

Tupot kocich łap

2011-01-13T14:15:00.001+01:00

Pusto mi w domu. Z powodu mojego zdrówka Kotołak Mechaty Mój wyprowadził się na jakiś czas do mojej Mamy i w efekcie dom stał się w dziwny sposób pusty… Gdyby nie R., to snułabym się jak rasowy zombie i obijałabym się o ściany… Nigdy bym nie podejrzewała, że Kotołak zajmuje aż tyle miejsca nie tylko w moim sercu, ale i wszędzie wokół, w każdym pomieszczeniu, w każdym kącie domu. Tak długo żyjemy razem, że w krew mi weszło poruszanie się w swoistej harmonii z kotem, tak by mu nie zrobić krzywdy, nie nadepnąć, nie przyciąć drzwiami, nie czy zamknąć w szafie. Stworzyłam z nim cała masę codziennych rytuałów i teraz brakuje mi go nawet podczas mycia zębów. Całe szczęście wszystko powolutku (strasznie powolutku, ale jednak, więc uparcie staram się być optymistką) się poprawia. Mam nadzieję, że Kotołak nie obraził się na mnie śmiertelnie za te przymusowe wczasy. Ciekawa jestem co zobaczę w tych oliwkowych ślepiach jak go odwiedzę. Mam nadzieję, choć małą iskierkę radości. Moja Mamcia bardzo przejęła się rolą tymczasowej Kociej Pani. Codziennie opowiada mi co Loki porabiał, co jadł, pił, gdzie spał i widzę, że towarzystwo zwierzaka sprawia jej sporo frajdy, a kot powoli się aklimatyzuje. Martwi mnie tylko, że w swojej trosce o zwierzaka może mi go ciut podtuczyć, a tego to już by było za wiele nawet jak na tą kulę futra.

Tęsknię za moim mechatym stworem, za włażeniem mi na plecy w nocy, za charakterystycznym mraukaniem (coś między pomrukiwaniem, a miauczeniem klasycznym), za delikatnym futerkiem ocierającym się o nogi, za „strzelaniem z dyńki”, za bezkresną zielenią mądrych ślepi i za tupotem kocich łap… Bardzo!!!

tęsknotka mała

2011-01-10T16:37:00.000+01:00

To, że znaczenie drugiej osoby możemy w pełni docenić, gdy się od niej na jakiś czas oddalimy, wiedziałam już od dawna. Teraz dane mi jest odczuć jak bardzo mi brak kolejnej duszyczki. Dobrze, że to rozłąka tymczasowa, niemniej dłuży mi się ten kolejny tydzień. Wracaj Ty już z tego Twojego raju z ziemi, bo mi świat szarzeje bez Ciebie M!

Listy na Wyczerpanym Papierze

2011-01-10T16:22:00.001+01:00

Weszłam w czyjąś prywatność. I to taką jej najintymniejszą strefę. Czułam się z tym trochę niemoralnie. Nie mogłam jednak nic na to poradzić, że historia, na którą natrafiłam urzekła mnie i porwała. Nie było łatwo, bo poznawać czyjeś serce i duszę to zaszczyt, który niesie ze sobą konsekwencje. Tracisz obojętność, zaczynasz czuć to co ta osoba, utożsamiasz się z jej myślami, przeżywasz jej dylematy i decyzje. Musiałam czasami odpocząć od natłoku myśli i emocji jakie odnalazłam w tym małym kosmosie. Czuję, że mam nowych przyjaciół. I nic to, że przeszli już granicę śmierci. Nauczyli mnie inaczej patrzeć na miłość i związek. Szerzej, wyraźniej, dalej. Ale i swobodniej. Pisali o tym całe życie i ich twórczość będzie wiecznie żywa. Agnieszka Osiecka i Jeremi Przybora, piękne barwne dusze, które odkryłam czytając książkę stworzoną przez nich bezwiednie. „Listy na wyczerpanym papierze” polecam każdej wrażliwej duszy, każdemu kto kocha i szuka miłości. Niżej parę technicznych suchych faktów, dzięki którym będziecie mogli ich, Agnieszkę i Jeremiego znaleźć.

Zapraszam do ich świata.

Listy na wyczerpanym papierze

Autor: Agnieszka Osiecka , Jeremi Przybora

Wydawnictwo: Agora , Październik 2010

ISBN: 978-83-268-0078-8

Kategorie: biografie > listy

Książka zawiera nie publikowaną do tej pory korespondencję Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory z lat 1964-1966. Wewnątrz oprócz listów także pocztówki oraz fenomenalne zdjęcia. Książka zaczyna się od wstępu Pani Magdy Umer a kończy się tekstami piosenek, które powstały w wyniku uczuć dwojga artystów.

Do książki dołączona jest płyta z audiobookiem czytanym przez Magdę Umer i Piotra Machalicę.

P.S. Dziękuję Basiu, za piękny prezent!

Na Kanapie

2011-01-07T10:50:00.000+01:00

Jest takie miejsce na ziemi, inny wymiar życia. Kanapa. Nasz kanapa, to nie jest ot taki sobie mebel, choć nie jest na pierwszy rzut oka jakaś szczególna, to tworzy zakątek zupełnie nie do opisania, kraina szczęśliwości tapicerowana. Gdy wracam ze świata do domu, siadam na niej, u Twojego boku, zatapiam się w spokój, w swobodę i radość z tego że jesteśmy tu, w tej konkretnej chwili, razem. Na tej kanapie się całujemy, pijemy wino i nierzadko jemy, tu słuchamy muzyki, która nam w duszach gra lub oglądamy film, Ty, kot i ja. Między poduszkami i puchatym kocem, między pilotami, klawiatury klawiszami, znajdujemy siebie, Ty mnie, a ja Ciebie. I wiem, że absolutnie wszystko jest na swoim miejscu. Na kanapie.

Po ludzku i po Bosku.

2011-01-07T10:33:00.001+01:00

Kolęda. Wizyta duszpasterska, w trakcie której duchowni odwiedzają parafian w ich domach. Szczytna idea, szkoda tylko, że obecnie sprowadza się do zmówienia modlitwy, skropienia domu wodą święconą i wręczenia datku… Choć to ostatnie nie jest obowiązkowe. Przynajmniej ja tak czuję.

Co ciekawe księża są prawnie zobligowani do jej (wizyty duszpasterskiej) odbywania, bynajmniej nie w celu pobrania hurtowego wsparcia parafii… Prawo Kanoniczne kan. 529 §1, nakazuje:

„Pragnąc dobrze wypełnić funkcję pasterza, proboszcz powinien starać się poznawać wiernych powierzonych jego pieczy. Winien zatem nawiedzać rodziny, uczestnicząc w troskach wiernych, zwłaszcza w niepokojach i smutku, oraz umacniając ich w Panu, jak również - jeśli w czymś nie domagają - roztropnie ich korygując. „

Prawda, że ładne? W tym roku nawet tak było…

Ja naprawdę lubię moją parafię i księży w niej pracujących. Może nie jestem przykładną parafianką, ale staranne katolickie wychowanie i poszanowanie tradycji rodzinnych procentuje. Zawsze ciepło przyjmuję księży.

Zawsze podczas tych wizyt zdarzy się coś ciekawego. A to mój kot zaintrygowany strojem gościa wpełznie księdzu pod sutannę, by pojawić się między butami zaskoczonego duchownego, a to moja ówczesna współlokatorka zacznie rozmawiać w księdzem w jego ojczystym, hiszpańskim, języku. W tym roku również było ciekawie.

W prawie boskim jestem mężatką, zaś mój partner jest żonaty… Wszystko byłoby pięknie gdybyśmy te święte śluby złożyli sobie wzajemnie. Ale życie jest pełne niespodzianek i nam się akurat tak szczęśliwie splotło, że mimo wielu osobistych wzlotów i upadków odnaleźliśmy w nim siebie i stworzyliśmy Nasz świat, dom, rodzinę. Ksiądz wizytujący Nasz dom lekko się uniósł na szczere wyznanie, że jesteśmy parą nie małżeńską, ale uczciwie stwierdził, że różnie to bywa, każdemu jest pisany inny los i on rozumie, że po ludzku to wszystko jest dobrze, ale nie po Bożemu… Po Bożemu ja i On jesteśmy „wyjęci spod prawa”, gdyż jawnogrzeszymy, cudzołożymy i łamiemy przysięgę małżeńską. I nie ma tu znaczenia, kto kogo okłamał, opuścił, kto założył sprawę sądową… W prawie kanonicznym powinnam… no przynajmniej żyć w czystości i nie wiązać się z nikim. Mało to uczciwe, kopanie leżącego. Cóż, nie kłóciłam się z księdzem, bo znam te prawa, choć uważam je za krzywdzące, nic na nie poradzę. Całe szczęście kapłan też człowiek i naprawdę czułam, że po cichu się z nami zgadza, choć musi nas napominać. Spotkanie nie było długie, jednak zostawiło we mnie pewien ślad. Lekki smutek, żal, poczucie niesprawiedliwości. Bo mnie z tamtym człowiekiem nie łączy żadna święta więź… Za to z R… z R. czuję się szczęśliwa nawet gdy mi smutno, jednym słowem ucisza mój gniew, jednym uśmiechem ogrzewa serce, wiąże ze sobą ciepłem, spokojem, dobrem, czuję to co dzień… I co dzień jestem wdzięczna Bogu, że jesteśmy razem. Wierzę, że ten Wszechmocny doskonale wie jak to jest, w końcu sam ustanowił co jest dobre a co złe…

Było dobrze, było źle, dobrze jest.

2010-12-24T11:39:00.001+01:00

Jako, że ostatnio dałam na blogu upust swojej frustracji chorobą i zmaganiami z bezdusznym systemem „służby zdrowia”, czuję się w obowiązku napisać też kilka zgoła innych, bo miłych rzeczy.

Po pierwsze dziękuję za całe serducho i morze cierpliwości jakie w tych kiepskich chwilach okazujesz mi Ty, mój R.

W tym całym bajzlu jestem pod wrażeniem jak sprawnie poszło nam przygotowanie się do Świąt. Niby prezenty mieliśmy obmyślone, ale czasu na zakupy nie było niemal do końca. W rekordowym czasie udało nam się przytachać ozdoby choinkowe z piwnicy, pójść po drzewko, przytachać je do domu i obsadzić. W czasie gdy nasza choinka oswajała się z nowym otoczeniem ruszyliśmy w miasto, porzucając cztery kółka na rzecz szybszego w tych okolicznościach przedświątecznej gorączki przyrody metra. Po zakupach w centrum udaliśmy się jeszcze po bardziej przyziemne zaopatrzenie do okolicznego sklepu i przytaszczyliśmy te dobra do chatki. Wszystko w 4 godziny, z zegarkiem w ręku. Dumna z nas jestem niesłychanie. Potem to już same przyjemności, ubieranie choinki, naszej pierwszej wspólnej choinki, pakowanie prezentów i testowanie niektórych, ku wielkiej naszej uciesze.

Jeszcze jedna miła chwila zdarzyła mi się wcześniej. W ramach przygotować do Wigilii piekłam jak co roku ciastka. Piekłam maślane gwiazdki i korzenne smakołyki w naprawdę odprężającej, choć oryginalnej atmosferze, gdyż w muzycznym doborowym towarzystwie Carlosa Santany i kieliszkiem szampana na podorędziu. Przyznam nieskromnie, że wyszło pysznie. Tak, zdecydowanie lubię piec ciasteczka.

W takiej to raz mniej, raz bardziej wesołej atmosferze szykowałam się do naszych pierwszych wspólnych świąt. Nie mogłam doczekać się dzisiejszego dnia. Nawet te kilka godzin w pracy mi nie przeszkadza, bo wiem, że w domu wszystko gra i czekają nas dziś same przyjemności.

Wiem, że nie obędzie się bez wariacji, bo część mojej rodziny jedzie z daleka, nie bez przygód, jak słyszałam. Ufam jednak, że zbierzemy się wszyscy przy wspólnym stole i będzie ciepło, serdecznie i radośnie.

Cieszę się też na Święta z Jego rodzinką, choć mam małą tremę. Sądzę jednak, że wśród tak sympatycznych osób będę się czuła nie gorzej niż u siebie w domu.

Czego jak najserdeczniej życzę i Wam.

Narodowy Fundusz Załamania

2010-12-23T11:50:00.000+01:00

Moja frustracja sięga zenitu. Jestem chora. Mam Atopię. Pogorszenie choroby następuje błyskawicznie a jego efekty są długotrwałe. Czuję, że z dnia na dzień jest gorzej. Dzwonię do kliniki dermatologii… I oczywiście słyszę, że w nagłych wypadkach to przyjmują tylko ze skierowaniem od lekarza pierwszego kontaktu, od 12.00 do 14.00. O tym, by zapisać się jeszcze w grudniu do lekarza mogę zapomnieć.

Więc co? Więc żyłują mnie podatkami, a jak potrzebuję natychmiastowej pomocy, to mam czekać 2 miesiące, aż zamienię się w jeden chodzący strup, a jak już łaskawie jakiś jaśnie pan medyk rzuci na mnie pobieżnie okiem, nie chcąc nawet słyszeć o historii choroby, to w pierwszej kolejności opierdoli mnie, że nie można się doprowadzać do takiego stanu i powinnam przyjść od razu.

Chce mi się wyć, bo jestem wściekła i kompletnie bezsilna wobec tego chorego systemu pseudo służby zdrowia.

Żebym za własną krwawicę nie mogła się leczyć w demokratycznym państwie to jest dopiero chore. Pozostaje mi tylko wylewać żale, bo cóż innego…

Najpierw wizyta u internisty, i prośba o pilne skierowanie na dermatologię, a potem błaganie na dermatologii o przyjęcie przez lekarza, który akurat się trafi i złudna nadzieja, że mi pomorze…

Gdy dotyk boli

2010-12-22T09:13:00.000+01:00

Ja już nie mam sił się śmiać, kiedy moja dusza wyje…

To widać, wiem, że widzisz.

Wiem, że gryzę słowem jak wściekła…

Ale ja już nie mam siły milczeć,

Bezsilna i wściekła.

Gdy każdy ruch sprawia ból,

Gdy upragniony dotyk nie jest przyjemnością

Nawet leżenie w bezruchu,

Jest jak upiorna tortura…

Czuję jak się rozpadam, w przenośni i dosłownie…

Drżę z bólu i z rozpaczy…

Ze strachu, że przez to Cię stracę.

Nie chcę tego,

Tak pragnę normalności.

Sen wariata… Nierealny…

Wytrzymaj, za siebie, za mnie...

beznadziejny motyl zimy

2010-12-22T08:55:00.000+01:00

Skóra moja jak motyle skrzydła

Jak je muśniesz, to już rana

Zaplątana w sieci bólu

Chyba zniszczę siebie sama…

... simply happy

2010-12-15T16:33:00.000+01:00

Za te lody truskawkowe wczoraj,

Za rozpychanie się po mojej części łóżka,

Za te czułe gesty, gdy śpię i o nich nie wiem…

Za automatyczne poprawianie nastroju samą obecnością,

Oraz za wiele, wiele innych bardzo niedyskretnych rzeczy…

Ty wiesz

Dla Grzesia.

2010-12-14T13:50:00.001+01:00

Chcę o tym napisać. Bardzo chcę, od kilku dni, ale wciąż brak mi słów, wciąż to nie tak. Może po prostu powiem Wam, że…

Chłopak był kilka lat młodszy ode mnie. Nasze ścieżki splotła wspólna pasja, literatura fantasy i gry fabularne. Z grona zupełnie przypadkowych osób powstała drużyna, która wspólnie przeżyła wiele naprawdę fajnych przygód. Raz szaleliśmy w post apokaliptycznym świecie cyberpunka, raz stąpaliśmy po krętych ścieżkach Imperium, by za chwilę wzbić się w kosmos, należeliśmy do różnych ras, klas, światów.

Grześ, wysoki, jasnowłosy, jasnooki, bardzo sympatyczny, zawsze uśmiechnięty, inteligentny, niby taki niepozorny chłopak… a jednak miał pazur i wielkiego anioła wytatuowanego na plecach. Odkryliśmy to przypadkiem i jak się okazało nie był to jedyny tatuaż Grzesia. Ale ten pasował do niego idealnie, mimo, że był jakiś niepokojąco mroczny. Czas sobie płynął, wciąż graliśmy razem w RPG, Grześ zawsze wcielał się w barwne postacie, mogłabym opisać ich kilka, każda inna, ale każda taka właśnie Grzesiowa, wszystkie praworządne, honorowe, o jasno określonych celach. Lubiłam mieć go po swojej stronie i w grze i w życiu.

Niestety przyszedł czas dorastać. Ja uczyłam się żyć sama, Grześ, chyba skończył studia?, nasi wspólni znajomi w międzyczasie się pobrali, dużo się zmieniło. I znów na chwilę połączyły nas książki, kilka spotkań, kilka rozmów, pożyczyłam Grzesiowi jedną z moich ulubionych książek… Potem życie znów zawirowało i nagle się ułożyło, naprawdę dobrze, tak … aksamitnie, to dobre słowo. Dużo myślałam o ekipie graczy, tęskniłam troszkę za tym naszym innym światem, tym oderwaniem od rzeczywistości fantastycznym uniwersum. Ale to już nie będzie taki sam świat, bo nie będzie w nim Grzesia.

Często się śmiał, nawet gdy choroba brała nad nim górę. Nawet, gdy po kolejnej chemii wyglądał bardzo źle, wciąż był pogodny. Nie wiem z czym się zmagał, wiem, że walczył latami, walczył dzielnie, walczył do końca… Nie przeszedł testu, rzut krytyczny… I odszedł... jakiś czas temu, miesiąc, może dwa. Nie wiedziałam... Żałuję, że nei wiedziałam, a jeszcze bardziej, że się z nim te parę miesięcy temu nie spotkałam. Cóż, życie...

Mam nadzieję, że jego wytatuowany stróż pomógł mu trafić do najwspanialszego z wymarzonych światów. I że zagramy tam kiedyś wszyscy razem, starym składem.

Nie umiem ładniej o tym napisać, za swierza sprawa.

Wierzę w Św. Mikołaja!

2010-12-06T15:20:00.000+01:00

Bo rok temu miałam życzenie, które się spełniło... jak tu nie wierzyć :)

Kobieta w Islamie

2010-12-03T10:27:00.000+01:00

W tym tygodniu znów natrafiłam na niepochlebny artykuł o muzułmanach i ich relacjach rodzinnych. O próbach samobójczych kobiet w islamie słyszałam i czytałam już wielokrotnie i za każdym razem jakaś część mnie jest wstrząśnięta. Nie rozumiem jak w można świadomie tkwić w takim czarnogrodzie, jak można pozwolić na tak masowe łamanie najbardziej podstawowych praw człowieka, do wolności, godności i nietykalności cielesnej… Nie chodzi mi tym razem o bestialskich, prymitywnych, fanatycznie „religijnych” ojców, teściów, braci, mężów, którzy od młodych kobiet, wręcz dzieci, wymagają pracy ponad siły i spełniania ich każdej zachcianki oraz sumiennego spełniania obowiązków małżeńskich. Szokuje mnie to, że same kobiety uczestniczą w nakręcaniu tej spirali przemocy przez bierną postawę. W każdym ze wspomnianych artykułów poza mrocznym światem mężczyzn majaczył świat tak samo zdeprawowanych i okrutnych kobiet z ich rodzin, które nową żonę w domu automatycznie sprowadzają do najniższej pozycji społecznej. Przecież kiedyś te matrony też były młodziutkimi i wystraszonymi dziewczynami rzuconymi w obcy świat. Same musiały być podobnie traktowane, może tak samo bite, może tak samo poniżane, może tak samo maltretowane, a później mszczą się na kolejnych pokoleniach bogu ducha winnych dziewczyn za własne krzywdy. Strasznie to smutne. Kompletna nieświadomość, kompletne wypranie z człowieczeństwa. Przecież, gdyby same kobiety okazywały sobie wzajemnie wsparcie, współczucie, troskę, czy chociaż nie uczestniczyły w nagonce na siebie nawzajem to z czasem ich los poprawiłby się. Jestem pewna, że w domu, w którym nie byłoby tak ostrej rywalizacji między kobietami, gdyby starały się mieć dobre relacje każda z każdą, to i mężczyźni powoli ulegli by sile spokoju i serdeczności. Wierzę, że byłoby to możliwe… Niestety wiem też, że kobiety w islamie są od urodzenia tresowane gorzej niż trzoda hodowlana, często nie mają poczucia własnej tożsamości, człowieczeństwa i nie są świadome swojej kobiecości. Zszokowała mnie historia, jaką usłyszałam w Wielkiej Brytanii. Pewna światła pakistańska rodzina posłała do szkoły młoda dziewczynę. Ta zwierzyła się koleżance z ławki, polce, że jest ciężko chora, na pewną rodzinną przypadłość. Wszystkie kobiety w jej rodzinie to mają i ona sama nie wie jak długo w związki z tym przeżyje. Co miesiąc krwawi. Nie muszę chyba pisać, że nasza rodaczka była równie zszokowana niewiedzą pakistanki i delikatnie ją uświadomiła, że wszystkie kobiety tak mają i od tego się nie umiera… Okazało się, że rzeczona muzułmanka pochodzi z małej, prymitywnej górskiej wioski, ktoś z jej rodziny zahaczył się na wyspach i ściągną pozostałych członków rodziny. Jako, że ona była zdolna i szybko się uczyła pozwolono jej uczęszczać do szkoły, oczywiście pod bardzo rygorystycznymi warunkami i czujnym okiem męża… Cóż, jakiś postęp to jest. Boję się jednak, że większość muzułmanów, zwykłych prostych kobiet i mężczyzn jest zbyt przywiązanych do „tradycji”, nie wiedzą, że można żyć inaczej, nie chcą wiedzieć… Nie można przecież nikogo zmusić do ucywilizowania, ot cały paradoks dzisiejszego świata. Nigdy nie uwierzę jednak, że kobiety w islamskim świecie są szczęśliwe, szanowane i bezpieczne. Gdyby tak było, to nie byłoby takiej ilości nieszczęśliwych wypadków z ich udziałem, udanych, lub nieudanych prób samobójczych, publicznych linczów i kamienowania. To nie jest wyraz miłości, którą to wartość tak ceni islam. Brak tu podstawowej zasady relacji międzyludzkich: kochaj bliźniego swego, jak siebie samego. Zaznaczam, że kobieta to też bliźni.

Zimo - jak ja Cię Kocham!

2010-12-02T11:01:00.000+01:00

Naszła mnie kontemplacja prosta i radosna. Sypie śnieg, świat okrył się połami zimy i nic nie wskazuje na to, by miało się to w najbliższym czasie zmienić. Wszyscy dookoła chóralnie przeklinają ten stan, a ja… ja zupełnie się w tym nie odnajduję… Bo ja się cieszę, całą sobą się cieszę, bo w końcu mamy grudzień, Boże Narodzenie za chwilę i z całego serca pragnę by było właśnie takie śnieżne i mroźne. Ja szczerze i prawdziwie kocham zimę. Podam Wam nawet kilka powodów dla których uwielbiam tą porę roku:

- urodziłam się w zimę, białą i mroźną, pierwszy powód do szczęścia,

- lubię szusować na nartach z ośnieżonego stoku,

- lubię jeździć na łyżwach,

- lubię szaleć na sankach,

- lubię lepić bałwana,

- lubię bitwy na śnieżki,

- lubię grzane wino,

- lubię mandarynki, pomarańcze, goździki i korzenne przyprawy…

- lubię Boże Narodzenie (zwłaszcza kluski z makiem!),

- lubię Nowy Rok i karnawał,

- lubię wirujące za oknem śniegowe gwiazdki… gdy siedzę obok R. z kubkiem herbaty,

- w zimę Go poznałam, zimą pokochałam… jak mam nie lubić zimy?

P.S. Piszę w przerwie w pracy, zajadając budyń czekoladowy, zimą smakuje najlepiej. Jak mi dobrze! Czego i Wam życzę.

Kocie opowieści: wegetarianizm.

2010-11-29T11:19:00.000+01:00

Nie jest tajemnicą, że moje zwierzę domowe jest deko nietypowe. Kotołak, jako stworzenie samo w sobie niebanalne, ma dość oryginalne upodobania kulinarne.

Nie dalej jak wczoraj zaobserwowałam podejrzaną aktywność kotołaka w przedpokoju. Zaniepokojona ciszą jaka towarzyszyła temu zjawisku, co już samo w sobie jest zwiastunem pogwałcenia dobrych obyczajów międzygatunkowych, postanowiłam sprawdzić, co też zwierzę knuje.

Kotołak został przyłapany na gorącym uczynku, jak w najlepsze pałaszuje… nie szynkę, nie schabowego, czy też szaszłyka (co się kiedyś zdarzyło), a ot, zwykłego, świeżego pomidora. Fakt, że jego słabość do tego warzywa jest mi znana, ale… Zazwyczaj daję kotołakowi plasterek, czasem kawałek pomidorka, ale do głowy mi nie przyszło, że zniewolony dzikim apetytem zwierzak poczęstuje się całym, wcale nie koktajlowym warzywem. Naturalnie na mój widok winowajca odskoczył od zdobyczy, bez szczególnego poczucia winy w ślepiach, w dodatku oblizując się bezczelnie. Jako, że z pomidora ocalała jedynie częściowo połowa „łupinki”, wrzuciłam dowód zbrodni do kociej miski, skąd zniknął w przeciągu pół godziny. Mało to wychowawcze, ale rozkoszne mruczenie na kocu wyraźnie świadczyło o pełni szczęścia w jakiej znalazł się kotołak. I dobrze, wszak w tej bajce plan jest taki, by żyć sobie razem długo i szczęśliwie.

P.S. Jak tak się teraz nad tym zastanowię, to tydzień temu kotołak dobrał się do zielonego ogórka, ale, że przydybałam go na kuchennym blacie zanim zabrał zdobycz, to sprawa została umorzona.

Mój drapieżca ewidentnie przejawia objawy wegetarianizmu… muszę mu zatem urozmaicić dietę…

Miłych czytelników serdecznie pozdrawiamy. Miau.

Kamienica Anielska II

2010-11-26T11:20:00.000+01:00

Kamienica Anielska dziś urzekła mnie na nowo… Mijałam ją właśnie w chwili, gdy zimowe słońce padło na jej szczyt, ostrym blaskiem opromieniając ramiona Anioła… Piękny widok, zwłaszcza w jeden z pierwszych prawdziwie zimowych, rześkich poranków, wspaniała inspiracja na cały dzień… Ten mój jaśnie oświecony Anioł…

Relacje międzyludzkie

2010-11-24T10:17:00.000+01:00

Czasami mam wrażenie, że łatwiej by mi było dotrzeć na księżyc, niż do drugiego człowieka. Bo się ów człowiek wziął i uparł. Może używam złych argumentów, może nie tędy droga, sama już nie wiem, kończą mi się pomysły, a zostawić tak tego po prostu nie mogę. Może zamiast logiki i serdeczności powinnam użyć tak zwanego „młotka”… Tylko jakiego? Ehhh, że chociaż sobie ciężko westchnę.

Never ending story

2010-11-23T17:20:00.001+01:00

Są takie piosenki, przy których wraca dziecięca radość życia... a ich tekst nie traci swojego uroku... Jest ktoś kto nie marzył o przejażdżce na grzbiecie Falkora?

Limahl - Never ending story

Turn around, look at what you see.
In her face, the mirror of your dreams.
Make believe I'm everywhere, living in your eyes.
Written on the pages is the answer to a never ending story.
Never ending story...

Reach the stars, fly a fantasy.
Dream a dream, and what you see will be.
Lives that keep their secrets will unfold behind the clouds
There upon the rainbow is the answer to a never ending story.
Never ending storry...
Story...

Show your fear for she may fade away.
In your hands the birth of a new day.
Lives that keep their secrets will unfold behind the clouds
There upon the rainbow is the answer to a never ending story.

Never ending story...

do posłuchania :)

Bezczas

2010-11-22T13:57:00.000+01:00

Nierealnie płynie czas

Leniwie zapadnięty w puch minionych dni traci kształt

Roztapia się, rozmywa się kontur godzin

Minuty przeciekają w inny wymiar

Sekundy jak ziarnka piasku w klepsydrze zawieszonej w próżni, zastygłe w bezruchu

Zegar jest dziś karuzelą, uśpione wskazówki jak szalki wagi co oblicza wartość chwil

Moich chwil

Tych nieruchomych i sennych

Ich bezruch jest dziś bez znaczenia

Nie czekam, trwam

To mój bezczas

Antydoping

2010-11-22T13:19:00.002+01:00

Jako, że wciąż zmagam się z atopią, to przez dłuższy czas będę działała na dopingu, a w zasadzie na antydopingu. Niby to nic takiego, ot jeden proszek dziennie, na noc, działa 24 godziny, a jednak mała tabletka kopie jak wściekły byk. Koniec końców chcąc podreperować stan skóry muszę poświęcić coś w zamian.

Leki antyhistaminowe są wbrew pozorom bardzo agresywnymi środkami. Większość z nich powoduje ospałość, suchość błon śluzowych, upośledza reakcje psychofizyczne, jak choćby opóźnia refleks, nie należy po nich prowadzić pojazdów, ani wykonywać czynności precyzyjnych. Bonusowo środki antyhistaminowe wzmagają działanie środków uspokajających, przeciwbólowych i przeciwuczuleniowych. Pełen odlot... slow down… log off…

I bądź tu człowieku mądry, skoncentruj się, pracuj, myśl logicznie… Nie dość, że czuję się jak leniwiec, to jeszcze nie mogę się wspomagać kawą ani innymi środkami pobudzającymi. Sączę zatem wodę mineralną i marzę o caffe latte. W weekend jeszcze jakoś to szło, przespałam po prostu uderzenie leku, ale dziś jest mi ciężko, a w zasadzie to nie, nie ciężko, a po prostu, absolutnie, kategorycznie i totalnie wszystko jedno. Bo chce mi się spać.

Za to łatki powoli gasną, znikają…

Piotruś Pan

2010-11-12T14:15:00.000+01:00

Kiedyś, gdy byłam małą dziewczynką, bardzo lubiłam tą bajkę. Marzyłam o magicznym chłopcu, który porwie mnie do pierwszej gwiazdy na prawo, i prosto, aż do poranka, aż do Nibylandii, do krainy baśni, wiecznego dzieciństwa i zabawy. Potem zrozumiałam jaki ukryty przekaz niesie ta bajka. Mój dziecięcy bohater okazał się nie bez skazy… Pokrótce: Piotruś Pan odtrąca wierną wróżkę, Dzwoneczka, bo zafascynowała go ciepła i rodzinna Wanda, Wandę zdradza z Syrenkami, z którymi zresztą znał się wcześniej, by w końcu ulec egzotycznej urodzie i wysokiej pozycji społecznej Indianki, Tygrysiej Lilii. No paskudny facet. Bojący się dorosłości, skaczący z kwiatka na kwiatek, uciekający od zobowiązań, i odpowiedzialności za własne czyny. Chyba nawet w psychologii używa się takiego określenia na pewien typ mężczyzn? Cóż, są tacy wieczni chłopcy, ale są też i dziewczęta. Jakoś na nie brak podobnie trafnego określenia. Czasem mówi się po prostu „Księżniczka”, ale to bardziej rozkapryszona pannica, raczej młoda dziewczynka, dziecko, a nie kobieta. Taka Pannica Piotrusia, to dla mnie kobieta uciekająca od zobowiązań jakie niesie ze sobą dorosłe życie… Pragnąca być wiecznie o krok przed tą magiczną granicą, niby w świecie dorosłych, ale wciąż w Nibylandii… Są i takie bajkowe kobietki, mają urok i wdzięk, są równie charyzmatyczne i magiczne co sam Piotruś Pan i także mają swoją niezwykłą krainę…

Jednak samo zagubienie Pana i Pani z Nibylandii nie czyni ich z definicji złymi osobami. To takie lekkoduchy, którymi trzeba się opiekować. Pytanie czy zdają sobie sprawę z tego jak postępują, czy robią to świadomie, wykorzystując bajkowy czar, czy chcą coś z tym zrobić, czy też wolą wciąż bujać w obłokach… Życie to nie bajka. Wcześniej, czy później przyciąganie rzeczywistości złapie te barwne motyle. Wówczas, chcą, nie chcą, muszą wydorośleć. Oby jak najmniej boleśnie.

Na pocieszenie powiem Wam, że „dorośli” też potrafią marzyć, bawić się, tworzyć, piękniej, mocniej, więcej, prawdziwej.

P.S.

Wciąż bardzo lubię Piotrusia Pana, a Disneyowski Dzwoneczek to dla mnie esencja kobiecości. Pamiętacie, tą pełną erotyzmu scenę,gdy oglądała się w lusterku, by zaraz nabrać wątpliwości co do obwodu swoich ud... albo świeciła się na czerwono z zazdrości, mała wróżka ostro walczyła o swojego faceta. Wygrała, ze wszystkimi, choć chciała go po drodze ukatrupić... cud kobietka.

Ktoś się nie bał i zaj..ał.

2010-11-12T13:26:00.002+01:00

Jakże niepomierne było moje zdziwienie, gdy po trzech dniach nieobecności w pracy odkryłam, że bezczelnie gwizdnięto mi łyżkę do herbaty. Niby nic, ale no sami przyznajcie, że to dosyć osobista rzecz. Ja rozumiem długopis, ołówek, czy inny zszywacz, w końcu praca biurowa, ale moja własna, osobista łyżeczka?! Z szuflady?

Przychodzę ja sobie do biura, jako, że jest to dzień nietypowy, piętek między weekendowy, że tak to ujmę, a ja mam i tak ekstra robotę, to już bez marudzenia zaoferowałam się, że przyjdę, a reszta niech korzysta ze swobody. Zrobiło mi się jednak co nieco dziwnie, gdy otwieram z klucza swoją szafkę (żeby nie było, klucz leży wśród spinaczy, a więc nie szczególnie zakamuflowany, od pro forma), skonstatowałam lekki bałagan w szufladzie pełniącej rolę spiżarki, ale uradowana wydobyłam z jej dna paczkę płatków owsianych. Ha, wiedziałam, że mam coś do jedzenia! Uszczęśliwiona faktem, że nie grozi mi już śmierć głodowa przesypałam zawartość saszetki do kubanka i szukam łyżeczki… Szukam… Jest nóż, jest widelec, no a łyżki ani widu. Wszystkie inne szpargały są, więc nie ma opcji, żebym ją zostawiła na zmywaku. Skonfundowana, że przyjdzie mi jeść płatki nożem i widelcem podeszłam do czajnika… I widzę! Jest! Moja łyżeczka tkwi w kubku koleżanki… Nie pożyczałam jej na pewno, wychodziłam z pracy szybko i wszystkie moje graty zamknęłam na klucz.

Smutne to. Ciekawe, czy mi się przyzna w poniedziałek… Czy też muszę zwyczajem mojego taty podpisać własne sztućce??? Śmiałam się kiedyś z niego, że miał podpisane długopisy. Teraz go rozumiem. Gdyby nie to, że biuro zaopatruje mnie w przyrządy do pisania to pewnie musiałabym podtrzymać tradycję.

Płatki zjadłam widelcem, dałam radę.

Też macie takie biurowe „pożyczanki”?

Towarzystwo twórcze.

2010-11-11T19:37:00.000+01:00

Rok temu, no tak rok z okładem, zaczęłam wysyłać w eter moje ściśle luźne zlepki słów. Nie bardzo wiedziałam jak osobisty będzie ten blog, o czym będę pisała, ani jakich będę miała czytelników. Z czasem się rozkręciłam i piszę o tym co mi w duszy gra, o tym co myślę, czuję, co mnie porusza. Cieszę się tym po prostu, tym, że zostawiam po sobie jakiś ślad.
Dziś mam kilku oficjalnych obserwatorów, wiernych mniej lub bardziej czytelników, i kilku nieoficjalnych, o których wiem. Pewnie czasem trafi się i przypadkowy odbiorca, mam nadzieję, że się nie nudzi. Miło mi, że poświęcacie czas aby czytać moje słowa, poznawać myśli i mnie samą. Dziękuję Wam. Cieszę się, że mogę niektórym z Was urozmaicić dzień, wywołać emocje, może skłonić czasem do refleksji. Albo do stukania się w czoło, tudzież innych konkretnych reakcji.
Zakładając tego bloga nie miałam pojęcia jaki wpływ wywrze to na mnie i moich znajomych. Pierwszym zaskoczeniem było to, że dość szybko, choć przypadkiem znalazł go człowiek, z którym dziś dzielę życie. Znalazł go z powodu jednego słowa, kiedyś bardzo dla mnie niezwykłego, które określało szczególną grupę osób. Pewnie część z was domyśla się, o którym słowie mowa.
W ciągu tego roku często pisałam o moich relacjach z różnymi osobami, choć staram się by pozostały anonimowe. Pewnie czasem odnajdują tu ślad siebie. Co ciekawe, z czasem kilkoro z nich także zaczęło pisać i otwierać się na świat w zupełnie nowy sposób. Dużo radości sprawia mi czytanie ich blogów, doceniam to jak kreatywne i ciekawe osoby są wokół mnie. Z takim towarzystwem nie można się nudzić. Cieszę się, że są, że jesteście. Do zobaczenia niebawem.

ogień

2010-11-10T16:30:00.002+01:00

"Obracam dłoń w blasku księżyca
Jego jeden promień -
moje ciało zmienia kształt
Mam w oczach ogień i języki dwa
A kiedy całuję pozostaje tylko silny ślad.
Spijam jego srebrne łzy gdy spisz i gdy nie patrzy nikt
Obrastam w sine łuki.
To co tak dobrze znasz za dnia - Kobiety smak
W nocy jest jadem jaszczurki"

fragment piosenki Pati Yang - Jaszczurka

Dlaczego dziś ten tekst... Bo mam w sobie ogień, zły ogień, który buzuje, ogień, który jest nieugaszony, ogień, który spala mnie do cna, który wije się pod skórą, parzy, rani, boli...

Ogień. Najgorsze jest to, że wiem, że nic nie jest w stanie ugasić go na stałe. Nic, nigdy... Ulgę może przynieść tylko cierpliwość, tylko czas, przygaszę ten żar, na chwilę, jeśli skupię się i wytrzymam dostatecznie długo, choć kilka dni... W końcu mi się uda, zanim spłonę...

Atopia, to naprawdę żywy płomień pod skórą, szkarłatny rumień, okropne pieczenie i kłócący ból przy każdym, nawet najlżejszym muśnięciu tego chorego miejsca.

Najgorzej jest nocą, gry płomień buzuje tak silnie, że odbiera sen... Nawet gdy zmęczenie weźmie na moment górę, znów tonę w płomieniu i budzi mnie żar.

Atopia... przez nią czasami czuję się jak jakiś potępieniec palony żywym ogniem... Ifryt, dziecko ognia...

Boli. Boli ciało, ale jeszcze mocniej cierpi dusza...

Muszę wytrzymać. Choć cierpię. Choć nie mam już sił, to nie mam też wyjścia. Nawet jeśli już się wypalę, to jak feniks, zmartwychwstanę na nowo, by na nowo spłonąć...

Alfons Mucha

2010-11-09T19:25:00.002+01:00

Przebąkiwałam się coś zdaje się kiedyś na temat secesji. Bardzo do mnie przemawia ten styl, zdobienia, zarówno w malarstwie, grafice, jak i architekturze. Jako, że zastanawiamy się intensywnie nad tym, co powinno uzupełnić nasze barwne mieszkanko przypomniały mi się prace Muchy i ku mojej wielkiej radości okazało się, że ich wielbicielem jest także R. Teraz mam nawrót fascynacji twórczością Alfonsa Muchy i już wiem, że najbardziej odpowiadałyby mi reprodukcje poliptyk "Pory Dnia", "Sztuki Piękne", albo "Księżyc i Gwiazdy"...
Mam nadzieję, że faktycznie odrobina secesji pojawi się niebawem i u nas.

Dla nieobeznanych z tematem krótka notka z Wikipedii:
Alfons Mucha (ur. 24 lipca 1860 w Iwanczycach koło Brna, zm. 14 lipca 1939 w Pradze), czeski grafik i malarz, jeden z czołowych przedstawicieli secesji i fin de siècle'u.
Twórczość Muchy łączy tradycje bizantyjskie i współczesne. Znakiem rozpoznawczym Muchy są grafiki kobiet w stylu belle époque – wyidealizowana postać pięknej kobiety otoczonej naręczem kwiatów i liści, symbolami i arabeskami.

Kamera... Akcja... Życie!

2010-11-05T10:43:00.000+01:00

Pomysł wcale nie nowy, siedzi mi w głowie od lat, podzieliłam się nim już z niejedną osobą i obawiam się, że niebawem ktoś mnie ubiegnie i zrealizuje ten zamysł przede mną…

Chodzi o film, taki dość szczególny. Jak do tej pory nie spotkałam się z czymś takim, a byłoby ciekawe. „Dzień z życia”, kręcony na żywo kamerami, które na stałe umieszczono wokół nas. Taki „Big Brather” zwykłego człowieka powstaje przecież codziennie, na każdym kroku, bez przerwy. Scenariusz jest taki:

Ja.

Wstaję rano, szykuję się do wyjścia i w tym momencie mam jeszcze zapewnioną względną prywatność, ale to jej ostatni moment…

Kamera… Akcja!!!

Wychodzę z domu, już przy klatce łapią mnie kamery monitoringu budynku. Idę przez osiedle, pewnie wchodzę w niejeden kadr. W metrze, na stacji łypią na mnie kamery z każdego kąta, wiadomo gdzie wsiadłam, gdzie wysiadłam. Jadę. Nie wykluczone, że i tu jestem filmowana, wiem, że w niektórych autobusach są na stałe kamery… Kolejne ujęcie, wychodzę z metra, kamery uliczne śledzą ruch pojazdów, ale jako pieszy na pasach znajdę się na kilku kadrach. Kręcimy dalej, mijam bankomat, kilka oddziałów różnych banków, zewsząd zerkają ukryte kamery. Idę dalej, mijam ambasadę, zapewne i tutaj nie jestem niewidzialna. Zbliżam się do budynków mojej „fabryki”. Tak naprawdę może to być każde nowoczesne biuro… Tutaj mogę już zapomnieć o swobodzie, wiadomo którym wejściem wyszłam i kiedy. Przez cały dzień ślizgają się po mnie szklane spojrzenia, wiadomo o której, gdzie i po co się przemieszczam… Z biura do biura, do bufetu, do toalety, z czajnikiem do dystrybutora… I tak cały dzień. W końcu wychodzę i scenariusz drogi się powtarza, może jeszcze dodamy kilka ujęć ze sklepów, w których robię zakupy, czy to spożywcze, czy ubraniowe, albo kilka minut z banku, czy kamer ochrony na sąsiednich budynkach… Wieczorem, jeśli idę na miasto znów kręcimy. W pubie, restauracji, klubie, uśmiech, ujęcie numer 258… Wszędzie szklane oczy.

I tak aż do chwili gdy na powrót przekroczę próg mego domu. Tutaj film się urywa… Kamery ślepną… Mam nadzieję…

wspomnienie andrzejkowych wróżb...

2010-11-03T22:25:00.000+01:00

Niemal rok temu, w Andrzejki, lałam wosk pszczeli przez klucz. Przy świecy płomieniu cień nabrał życia, ukazał pisany mi los. Śmiałam się wtedy szczerze, nie wierząc do końca, choć...

Chichotko zakwitła nadzieja, w naprawdę najgorszy czas, a rycerz mój nieco zbłąkany odnalazł mnie drugi raz.

Teraz jestem szczęśliwa, jak w bajce, z rycerzem u boku. I jak tu nie wierzyć wróżbiarce, "na miłość nie ma uroków".

Coś kosztem czegoś?

2010-11-02T13:50:00.002+01:00

Natrafiłam w sieci na artykuł mówiący o tym, że zakochanie kosztuje utratę przyjaciół. Z jednej strony nie można się z tym twierdzeniem choć w części nie zgodzić. Związek to relacja wymagająca wiele czasu, uwagi i pewnego dopasowania do siebie wzajemnie. Zazwyczaj wszystko to przychodzi to naturalnie, po prostu chcemy być razem, we dwoje, spędzać wspólnie czas, poznajemy się lepiej, korygujemy jakieś swoje cechy by lepiej współgrać z naszą połówką i nie widzę w tym nic złego o ile zachowuje się jakiś względny rozsądek. Jednocześnie odsuwamy się nieco od przyjaciół, bo to partner przejmuje ich rolę i jako pierwszy dzieli z nami wszelkie radości i smutki. Budowanie związku skutkuje naturalnie okrojeniem czasu, sił i uwagi jakie poświęcamy przyjaciołom i znajomym. Uważam jednak, że wcale nie musi być tak, że albo jesteś w związku, albo masz przyjaciół. Prawdziwie życzliwa osoba, prawdziwy przyjaciel cieszy się Twoim szczęściem i nie cierpi katuszy z tego powodu, że nie gra pierwszych skrzypiec. Dla prawdziwego przyjaciela czas też jest pojęciem względnym, może zaczekać, może o sobie po prostu przypomnieć gdy zatęskni i relacja z nim/nią jest jasna.

Prawdziwej przyjaźni nie stracisz. Przyjaźń, to nie rywalizacja, nie stwarza kłopotów i nie zieje zazdrością. Co innego znajomi, którzy są egoistami, potrzebują uwagi otoczenia i swoistego tła w ludzkiej postaci… Im związek osoby ze „świty” będzie bardzo przeszkadzał. Bywają tacy przyjaciele. W końcu bywa i tak, że partner po prostu nie przepada za przyjaciółmi, lub oni za nim i wówczas więzi również się rozluźniają. Czy to dobrze, czy źle, zależy od ludzi. Czasami odrobina dystansu pozwala nam inaczej ocenić wydarzenia, osoby, relacje. Jednych brak, innych nie.

Wracając do przyjaźni i miłości. Uważam, że wcale nie musimy mieć jednego kosztem drugiego. O ile tylko umiemy zorganizować sobie czas tak, by mieć go i dla bliskich i dla bliższych.

Wszystkich Świętych

2010-10-29T14:28:00.000+02:00

Od kilku lat w kraiku nad Wisłą przebija się wesoła tradycja zabaw Halloweenowych. Wiele osób, zwłaszcza ze starszego pokolenia, nie bardzo pojmuje po co te wszystkie przebieranki, są i tacy, którzy ze świętym oburzeniem potępiają amerykanizację Wszystkich Świętych.

Dla mnie natomiast każdy pretekst do spotkania w wesołym gronie jest dobry. Już od kilku lat bywam na imprezach tego typu, a w tym roku sama jestem jej organizatorką. Nic wielkiego, ot kilku znajomych, świece, nietoperze, czarne koty, wiedźmie kapelusze. Jestem pewna, że będzie bardzo fajnie. Halloween to dla mnie chwila relaksu, zupełnie nie związana z pamięcią o zmarłych.

Wszystkich Świętych natomiast, to dla mnie ważny dzień. Samhain to moje ulubione święto… Mimo iż utrata najbliższych to olbrzymi ciężar, to odwiedzanie miejsc ich spoczynku, zapach stearyny w rozgrzanym powietrzu, dywany chryzantem, zapach siarki z zapałek… To wszystko nastraja mnie jakoś tak podniośle, wręcz filozoficznie. Lubię, zwyczajnie lubię cmentarze, lubię morze światełek wśród labiryntów pomników. Nie mogę się już doczekać 1 listopada. Lubię rodzinne wyprawy na naszą nekropolię, może dlatego, że wszyscy moi przodkowie leżą w jednym miejscu, nie musimy wędrować od cmentarza na cmentarz, śpieszyć się, stać w korkach. Zawsze jest spokojnie, nostalgicznie, ale ciepło. Czasem ktoś uroni łezkę, ale jesteśmy tam razem. Po odwiedzeniu naszych bliskich zazwyczaj wybieramy się jeszcze na wspólną herbatę i ciastko, czy obiad, jest lżej na duchu… Dla mnie to nie jest święto umarłych, a żywych, tych chodzących po świecie i tych, których nosimy w sercu.

Tym są dla mnie te dni. Płomykiem w sercu.

Kamienica Anielska

2010-10-27T10:21:00.002+02:00

Na ulicy Mokotowskiej jest piekło i niebo. Pisałam już o wspaniałej Kamienicy Diabelskiej i o tym jakie wrażenie na mnie robi za każdym razem, gdy ją mijam. Emocje są tym silniejsze, bo kontrastują z tym co jest tuż, tuż, co styka się z tym piekłem… Tutaj stoi Kamienica Anielska.

Kiedyś i ten budynek był zaniedbany, sypał się z każdym dniem. Na jego szczycie mieszkał wielki, majestatyczny, mimo iż niszczejący - Anioł. Zamiast ramion ma szeroko rozpostarte skrzydła, na których dźwiga balkon. Choć głowę ma opuszczoną, to twarz spokojną, otuloną falami loków. Jego sylwetka jest silna, proporcjonalna, bezsprzecznie męska. Wiele razy zastanawiałam się kiedy mój anioł upadnie, sfrunie z wysokości na bruk. Było mi żal tego anioła. Widać było, że szpaler balustrad ciąży mu, a musiał być niegdyś ozdobą całego gmachu, jego sercem, dumą, naprawdę przykro było patrzeć jak obumierał. Na szczęście, w ciągu kilku ostatnich miesięcy, Anielska Kamienica została odnowiona. Jakże się ucieszyłam, gdy któregoś dnia zobaczyłam na niej rusztowania, siatki i gromadkę uwijających się pracowników! Dziś nieco spóźniłam się z wyjściem z domu i szybkim krokiem przemierzałam Mokotowską, nie mogłam jednak nie spojrzeć na mojego czorta z Kamienicy Diabelskiej i nie sprawdzić co u mojego wskrzeszanego anioła… I właśnie w tej chwili ujrzałam jak z Anielskiej Kamienicy zdejmują zabezpieczające płachty. Zatrzymałam się w szalonym marszu, bo oto spod burej płachty wyfrunął mój anioł! Jego biel aż bije po oczach na tle szarego, zamglonego nieba, otacza go delikatny błękit ścian. Skrawek nieba, tutaj, na ziemi. Anioł wypiękniał, skrzydła ma jakby lżejsze, widać każdy szczegół jego sylwetki… Skrzydlaty dumnie wznosi się na ostatnim piętrze kamienicy, poniżej odsłonięto wiele zdobień przywodzących na myśl styl art deco, teraz doskonale widocznych, podkreślonych delikatnym tłem. Raj. Mam ogromną nadzieję, że sąsiednie piekiełko też odnowią… To naprawdę piękne budynki, mają to coś, mają charakter i z całą pewnością każdy z nich ma duszę. Ciekawa jestem ich historii…

Kamienica Diabelska

2010-10-27T09:54:00.000+02:00

Podczas drogi do pracy idę między innymi ulicą Mokotowską. Są tam dwie wyjątkowe, piękne kamienice, pierwsza bardzo niezwykła gdyż Diabelska. Za każdym razem z dużą przyjemnością wodzę wzrokiem po jej gzymsach i nie mogę się nadziwić, tym bardziej, że tuż obok jest ostry, niebiański kontrast. Piekło i niebo sąsiadują ze sobą, stykają się ścianami. Coś w tym jest, przyznajcie sami… Są o krok, jeden krok je dzieli, jedna ściana.

Kamienica Diabelska znajduje się na rokgu ulicy Koszykowej i Mokotowskiej. Na jej poszarzałym, zniszczonym, zaniedbanym froncie można jednak wypatrzeć coś, co niezmiennie robi wrażenie, prawdziwe symbole mroku… Znad centralnego okna zerka na przechodniów nieco złowroga, rogata, brodata, szeroko uśmiechnięta diabelska głowa, pod nią widnieją spore płaskorzeźby nietoperzy. Wyżej zaś, gdy podniesiemy wzrok, ujrzymy złe słońca. Dlaczego złe? Sama nie wiem, są i złe i w jakiś przewrotny sposób ciepłe, niby upiorne, z drwiącym uśmiechem i zmarszczonym obliczem, ale to przecież słońca. Wszystko to, mimo iż przykurzone i zatarte codziennością jest w mojej opinii niezwykle oryginalne i bardzo mi się podoba. Powiedzcie mi, ile w naszym arcykatolickim kraju jest takich piekielnych kamienic? I nie chodzi mi o wesołe fauny, czy rozbrykane pany z mitologii, tylko o uczciwego, nie pozostawiającego wątpliwości czorta? Ja znam jedną, właśnie moją Diabelską Kamienicę. Piękna jest, naprawdę piękna, ale równie mocne wrażenie robi kolejny budynek, przylegający do Diabelskiego. Kamienica Anielska

Dzień po

2010-10-22T08:37:00.000+02:00

Efekt dnia poprzedniego, zwany dniem po... U la la la... Jednak jest... Czuję, że żyję, lekko nieskoordynowanie, ale to nic. Coffee...

Pokochałam poranki!

2010-10-20T11:41:00.000+02:00

Do pokoju wkradła się lekka szarość jesiennego poranka… Skrawek zamglonego nieba jest ewidentnie senny. Nie zachęca do ruszenia w świat.

Wiem, że już czas wstać, wiem, ale nie mogę, po prostu nie jestem w stanie, jest mi zbyt dobrze, właśnie tu i teraz, jeszcze chwila, jeszcze kilka minut… Wtulam się w pościel, ale to nie jej miękkość trzyma mnie w swojej mocy… To Twoje ramię wokół talii, Twój spokojny oddech na karku… Z żalem się z nim rozstaję… Kolejny już raz. Teraz wiem, jestem pewna, że właśnie tego chcę. Jeszcze rok temu nie śmiałabym marzyć o takim spokoju, o takiej miłości, a teraz nie mogę się nacieszyć. Ale sza… Cicho sza, bo zazdrość ludzka zatruwa, zazdrość sączy jad… Cicho więc, cicho serce moje, ciesz się tam w środku, wybijaj wesoły rytm, ale pozwól mi zamknąć tą radość w bezpiecznej, wolnej od złych spojrzeń przestrzeni, gdzie będzie rosła w siłę.

Powietrze jest ostre, nocny przymrozek jeszcze w nim wiruje. Lepka mgła próbuje wśliznąć się pod szalik… Nie czuję chłodu, stawiam kroki tuż tuż nad ziemią… Łapię się na tym, że nucę pod nosem, wariatka! … Tak się czuję… wiosennie w samym środku jesieni.

ludzi trzeba się bać

2010-10-12T15:08:00.004+02:00

Cytuję moją kojową, bo zdanie jest konkretne i prawdzowiwe:

- To tak jak żul z nożem w autobusie w Rydze, który powiedział mi: "NIE BÓJ SIĘ NOŻA. LUDZI TRZEBA SIĘ BAĆ".

Raj

2010-10-12T11:27:00.002+02:00

Naprawdę nie mam pojęcia w jaki sposób jestem zdolna do tego by z własnej woli opuścić raj. By wymknąć się z tych szczególnie miłych objęć, uwolnić spod tych upragnionych dłoni, by wciąż osnuta naszym wspólnym snem wstać rano… Chyba tylko dzięki temu, że wiem, o tym, że wrócimy tam razem.

Autobusowe City Story

2010-10-12T08:51:00.003+02:00

Jechałam sobie niedawno autobusem, ot tak, zwyczajnie, w środku dnia. Ludzi było sporo, ale nie jakoś przesadnie dużo, więc nawet trafiłam siedzącą miejscówkę. Jadę sobie jadę, a że nie zabrałam słuchawek, to słuchałam kakofonii dźwięków wydawanej przez autobus, swoją drogą brzmiał jakby w połowie dnia miał już dość i narzekał, że zaraz ostentacyjnie rozpadnie się na środku skrzyżowania. Stwierdziłam, że dłuższe wsłuchiwanie się w mechaniczne jęki może mi uszkodzić słuch, więc przestroiłam się na inny kanał. Ja wiem, wiem, podsłuchiwanie to brzydka rzecz, ale jak osoby obok rozmawiają głośno i wyraźnie, nie kryjąc się z tematem, to to chyba zbrodnia nie jest, nie? W każdym razie wciągnęła mnie ta historia. Rzecz była o walce o przestrzeń życiową. Mianowicie, na jakimś osiedlu trwa zażarty spór właścicieli samochodów z mieszkańcami bloku pod którym parkują W okolicy podobno nie ma parkingów i każdy skrawek terenu nadający się do pozostawienia samochodu jest cenny. Znam ja takie zakątki, znam, toczą się tam dosłownie wojny podjazdowe. Tutaj miejsce się znalazło, pod blokiem, tyle, że mieszkańcy tegoż budynku (a założę się, że są wśród nich także kierowcy zaparkowanych aut) zaprotestowali. Jako, że cywilizowane negocjacje nie dały rezultatu pomysłowe osóbki zaprotestowały w oryginalny sposób. Zawiązał się prawdziwy ruch oporu, podwórkowa mafia wkroczyła do akcji… I tak na karoserii zaparkowanych aut lądują ponoć różne odpadki, jakiś pomysłowy człeczyna lał z okna rozpuszczalnik, a zawzięta babcia, niczym prawdziwy ninja robiła nocne wypady z kluczem w ręku i rysowała karoserię… Zgroza… nie wiem niestety co na to kierowcy, czy ubezpieczenie pokrywa chuligańskie szkody i czy opłaca się je zgłaszać. Tak, czy inaczej zniszczenie mienia przekraczające wysokość kilkuset złotych powinno być jak na mój rozum zgłoszone na policji… No dobra, dobra, wiem w jakim kraju żyję, wiem, że sąsiedzkie porachunki, jakie by nie były, to sprawa na tyle skomplikowana, że jej rozwiązanie lepiej zostawić lokalnej społeczności. W każdym razie podróż minęła mi szybko.

Mamma Mia!

2010-10-08T11:54:00.002+02:00

Najwyższy czas żebym poświęciła trochę czasu i miejsca swojej Mamie. Pisałam już wieki temu o mojej relacji z Tatą, która choć specyficzna jest bardzo silna, pora na Mamę. Piszę na ten temat, bo nie raz i nie dwa przekonałam się, że mam to szczęście, ten dar od losu, ten skarb, Rodzinę. Ludzi, którzy zawsze będą stali po mojej stronie, kochali i wspierali. To jest naprawdę bezcenne. Nie ma na to słów, nie sposób wyrazić jaka to więź. Nie uważam siebie za uzależnioną od rodziców. Oni sami czasem bąkają, że trzymam się z dala. Wiem jednak, że są, kocham i pamiętam. Choć czasem chciałabym zniknąć... to zawsze też chcę wracać... To największy skarb, Rodzina, kto tego nie docenia jest ułomny emocjonalnie i duchowo, współczuję takiej osobie.

Ja i moja Mama. Ciężko nas opisać. Jesteśmy bardzo różne, mamy raczej odmienne charaktery. Bardzo wiele razy słyszałam w naszych utarczkach, że ze mnie "drugi tatuńcio". Coś w tym jest, choć z wiekiem widzę u siebie coraz więcej cech Mamy. Jest wspaniałą kobietą, zadbaną, pewną siebie i wierną watrościom jakie wyznaje. W wielu sprawach mi imponuje, choć o tym nie wie, naprawdę ją podziwiam. Bywa jednak despotyczna i lubi pociągać za sznureczki. Wszyscy o tym wiemy, wszyscy to czujemy, czasem się z tych sznureczków urywamy, a czasem wygodniej jest się dać poprowadzić. Mimo to naprawdę ją kocham, wszyscy ją kochamy, naszego Generała. Wszystko zorganizuje, zaplanuje, ustali, uporządkuje, obliczy, oszacuje, ogarnie. Mistrzyni ładu i wypisz wymaluj zodiakalna panna. Poważnie, to cała moja Mama. Taki szef jest potrzebny każdej rodzinie. Co prawna umknęłam spod jej zwierzchnictwa, jednak trudno nie słuchać doświadczonej i mądrej osoby. Nawet jeśli mam inne zdanie,to doświadczyłam już, że czasem warto wysłuchać innej opinii i rozważyć podpowiadane rozwiązanie. Choć ciężko mi to idzie, przyznaję.

Moja Musia (nie ma "a", bo ma tak być, właśnie Musia) jest bardzo szczególna. Jak każda mama zamartwia się, zawsze i o wszystko, szczególnie o mnie, brata i szystkich innych członków rodziny. Czasem słusznie, częściej zupełnie niepotrzbnie. Taka jest. Lubi wiedzieć co u kogo słychać i choć czasami zadręcza tą sawoją inwigilacją, to ma też spokojne dni. Jak mi przez cały dzień telefon nie zadzwoni choć raz, to zaczynam się niepokoić.

Musia moja może naprawdę całymi godzinami łazić po sklepach i niezmordowanie buszować po regałach, ja idę po konkretną rzecz i nie szukam innych okazji. Długi shopping mnie męczy, Mamę nakręca.

Co bym o niej nie pisała, prawdą jest, że nawet jak się ścinamy, nawet jak się wściekam i mam dość, to zawsze mogę na niej polegać. Jesteśmy bardzo blisko, choć cenię sobie niezależność, to wiem, że zawsze mogę na nią liczyć. No i w ciężkich chwilach, w chorobie, kto zadba o mnie tak jak Mama? Nikt.

Nie wyobrażam sobie życia bez niej. Przerażeniem napawa mnie myśl, że może jej kiedyś zabraknąć, mojego serca, mojej niezmordowanej opiekunki, pocieszycielki, mojego anioła. Matki to właśnie anioły, które czuwają nad swymi dziećmi aż do ostatniego tchu. Kocham Cię Mamo! Jeszcze nie raz będę o tym pisała.

Blisko

2010-10-07T22:35:00.000+02:00

Blisko, bliziutko, na wyciągnięcie ręki. Jesteś tutaj i samo to jest piękne, czuję ciepło u boku, nie może być lepiej.

Cztery godziny

2010-10-07T22:21:00.001+02:00

Cztery godziny. Tylko tyle. Cztery godziny, 240 minut... Jako dorosła, pracująca osoba mniej więcej tyle masz czasu by żyć. Cztery godziny... To niewiele prawda? Bo statystycznie rzecz biorąc:

8 godzin snu, to z tego co wiem, najlepsza dawka dla organizmu,

8 godzin spędzasz w pracy,

2 godziny czasy spędzasz na dojazdach,

2 godziny poświęcasz na inne życiowe czynności, jak jedzenie, jego przygotowanie, higienę, toaletę... Liczę tak bez pośpiechu, średnio...

8+8+2+2= 20... Czyli zostają nam 4 godziny względnego luzu, czasu dla siebie... O ile łapiemy się w tą statystykę, o ile nie pracujemy dłużej, nie dojeżdżamy dalej, o ile nasz organizm jest w stanie funkcjonować z mniejszą dawką regenerującego snu.

Cztery godziny. W tym czasie każdy stara się zmieścić swoje życie osobiste, rodzinę, przyjaciół, bo bez nich życie jest puste. Nierzadko należy w ciągu tych paru godzin zadbać też o dom, o samochód, o zdrowie, o całą masę różnych potrzebnych do życia rzeczy... A jeszcze dobrze by było znaleźć czas na to by odpocząć, zastanowić się nad życiem, swoimi planami, celami...I to wszystko w tych czterech nędznych godzinach. Życie w pigułce. Sen wariata. Więcej czasu spędzasz w pracy, z obcymi ludźmi, niż z najbliższymi...

Cztery godziny to cholernie mało. Więc co? Więc zaginamy czas, wyciskamy go tyle ile możemy... Zarywamy sen, zaniedbujemy niektóre sprawy, by mieć czas na inne. Wybieramy, oby świadomie.

Cztery godziny - żyj mądrze...

Gdyby nie weekendy nie żyłabym. Bo i tak nie zdążę ze wszystkim. Otwieram oczy i wybieram. Oby słusznie.

do przodu

2010-09-27T10:45:00.001+02:00

No dobra, przyznam szczerze, że ostatnie smuteczki jakie zawitały na bloga były spowodowane tyleż moim nastrojem, co po prostu fatalnym stanem zdrowia, a jak to w AZS bywa za nawrotem krok w krok idzie depresja, ale mnie tylko musnęła ta siła nieczysta.

Moje nastawienie całkowicie zmienił weekend spędzony u boku człowieka, który na zbytnie rozczulanie się nad sobą po prostu mi nie pozwala. Nie żeby nie docenił powagi sytuacji, ale ta siła spokoju i pewność podziałała na mnie jak prozac i relanium w jednym. Ot, potęga miłości!

Za co niniejszym dziękuję.

Teraz zaś oddalę się brać za łeb kosmiczny problem jakim raczono mnie wbrew woli obarczyć…

niewiara

2010-09-24T16:44:00.000+02:00

W takie dni jak ten, nie wierzę w siebie, nie wierzę w Ciebie, nie wierzę w świat, w nikogo i w nic... W takie dni jak ten jest tylko ból i gorycz. W takie dni jak ten żal pęta mi boleśnie skrzydła nie pozwalając na najmniejszy ruch.
I nic z tego, że świeci słońce, że złota, wytęskniona jesień oblewa wszystko życzliwym ciepłem. Ja czuję tylko cierń, ja widzę tylko cień, ja czuję tylko gniew i strach. Ja marzę tylko o tym by nie być...

Kim będziesz, kim być musisz?

2010-09-23T12:27:00.000+02:00

Rzeczywistość w jakiej przyjdzie nam żyć kształtuje nas lepiej niż jakakolwiek szkoła. Jak o tym myślę, to z wykształcenia jestem prawnikiem, całe szczęście, bo nieznajomość prawa szkodzi, nawet zwykły obywatel, nawet ten bez matury, szaraczek z dołu "drabiny społecznej" nie może tłumaczyć się nieznajomością prawa. Prawo obowiązujące w naszym Państwie dotyczy każdego, nawet tego kto nigdy w życiu o danym przepisie nie słyszał. Osobiście uważam, że to niesprawiedliwe, bo nawet wykształcony prawnik nie jest w stanie opanować wszystkich obowiązujących przepisów z wszystkich gałęzi prawa. A co dopiero zwykły człwoiek, który nawet nie wie w którym kodeksie szukać odpowiednich zapisów, a jesli nawet, to ich po prostu nie rozumie. Stąd uważam, że nieznajomość prawa powinna być w jakimś stopniu czynnikiem łagodzącym. Fakt, że wówczas każdy by się nią zasłaniał, ale czystą abstrakcją jet wymagać od każdego Polaka tego samego czego od absolwenta wydziału prawa.
To niestety nie jedyna dziedzina wiedzy niezbędna do życia przeciętnemu człowiekowi. Równie powszechnie obowiązująca jest wiedza z zakresu medycyny. Nie zliczę ile razy lekarz się mnie pytał "co Pani jest?", a jak z rozbrajającą szczerością odpowiadałam, że "nie wiem, nie skończyłam medycyny", to robił głupią minę. Niejednokrotnie zdarzyło mi się niestety poszukiwać diagnozy na własną rękę i co ciekawe dość trafnie celować.
Ponad pół roku temu miałam taką dziwną wysypkę w okolicy nerek. Przestraszyłam się, że to półpasiec, ale, że zaczęło samo ustępować i nic poza wysypką się nie działo lekarz powiedział mi tylko, że jak zacznie mnie to boleć, mam przyjść po heviran... Pół roku później wywaliła mi opryszczka... Po drodze coś po mnie latało i myślę, że to był cały czas ten sam wirus, niezdiagnozowany i zignorowany był wyciszany tylko przez leki na AZS. W końcu wybuchł, a z konsekwencjami pośrednio borykam się do dziś.
Nie pamiętam też, by którykolwiek lekarz przepisując mi antybiotyk zapytał, bądź wspomniał o antykoncepcji. Gdyby nie to, że sama z siebie wiem, że antybiotyk niweluje działanie "pigułki", pewnie chodziłabym już z brzuszkiem. Cóż, a może to utajniony element polityki prorodzinnej?
Dorzucę jeszcze przykład od znajomej chorej na cukrzycę. Za każdym razem kiedy np. się przeziębi, mimo, że mówi o tym, że jest cukrzykiem, dostaje leki, w których na ulotkach jak byk stoi, że nie może ich stosować. Nie rozumiem, lekarze ich nie czytają, nie wiedzą co zapisują? Paranoja.
Kwestę wizyty u specjalisty dziś odpuszczę, nie chcę się stresować. Każdy kto leczył, czy próbował leczyć się państwowo - wie jaka to ciekawa, emocjonująca i niebezpieczna dyscyplina sportów ekstremalnych.
Kim jeszcze musi być statystyczny polak? Prawnikiem, lekarzem? Odpuszczę na chwilę swoje marzenia o równouprawnieniu w dzieleniu się obowiązkami i podsumuję to ogólnie rzezc biorąc wedle płci.
Każdy mężczyzna obowiązkowo jest złotą rączką, czyli mechanikiem, hydraulikiem, elektrykiem, murarzem, malarzem, informatykiem i pewnie jeszcze nierzadko tatą, mężem, czy kochankiem, najlepiej by do tego jeszcze czasami stawał się też dla swojej kobiety księciem z bajki! Że już o psychiatrze nie wspomnę ;)
Za to kobieta obowiązkowo jest kucharką, dietetyczką, sprzątaczką, kosmetyczką, manikiurzystką, fryzjerką, czasem szewcem i krawcową, nierzadko jubilerem, matką, nianią, żoną i kochanką, a poza tym musi mieć styl, urodę i klasę, czyli być po trosze damą i księżniczką. Naturalnie musi być również seksuologiem i dobrym znawcą męskiej oraz dziecięcej psychiki :)
Ufff... To dopiero jest wszechstronne wykształcenie!!! Bez tego niestety nie da się w naszym pięknym kraju żyć, bo przeciętnego obywatela po prostu na co dzień nie stać na usłkugi wyżej wymienionych fachowców.
Jesteśmy genialnym narodem.

Półświatek świata

2010-09-22T12:08:00.003+02:00

Półświatek, z czym Ci się kojarzy? Mnie, z czającymi się w ciemnych i brudnych zaułkach podejrzanymi typami, z mrocznymi salami konferencyjnymi, dusznymi klubami, anonimowymi klinikami… Z przestępcami, drobnymi złodziejami, kieszonkowcami, chuliganami, dilerami, narkomanami, wandalami, kibolami, lekarzami wykonującymi nielegalne zabiegi, stręczycielami i prostytutkami. Ochroną i windykatorami, a nie, wróć, przepraszam, jeśli kogoś uraziłam, to już legalny, opodatkowany proceder jest.

Wydawałoby się, że ta mroczna strona życia nie dotyczy Nas, praworządnych obywateli, pracujących, płacących podatki, starających się unikać kontaktu ze wszystkim co mogłoby skazić nasz świetlisty wizerunek. Zamykamy oczy na zło, zamykamy uszy na zło, zamykamy usta na zło.

Gdy podejrzany typ wyrwie starszej pani torebkę i zacznie uciekać, zareagujesz? Gdy grupa kiboli kopie leżącego, zareagujesz? Gdy pijany chuligan bije swoją dziewczynę, zareagujesz? Gry chłystek z nożem straszy kogoś w autobusie, zareagujesz? Gdy ćpun podejdzie z brudną strzykawką i poprosi o Twój telefon, zareagujesz? Gdy kobieta ewidentnie handlująca własnym ciałem słania się na nogach na ulicy, zareagujesz? Tak, odwrócisz wzrok, wtopisz go w ziemię, usuniesz się, staniesz niewidzialny… Czy robiąc to nie wtapiasz się w świat mroku? Przyzwalasz, by trwał, by istniał blisko ciebie. Pozwalasz, bo się boisz i na tym lęku właśnie bazuje całe zło. Lękiem się karmi, na lęku rośnie i na lęku rozkwita. „Nie zareaguję, bo jeszcze mi się dostanie, mam samochód, dom, dzieci, nie chcę narażać się na szkody fizyczne, psychiczne, ani materialne”. No pewnie. Ale gdybyś Ty był ofiarą, to nie bolałaby Cię totalna ignorancja ze strony wszystkich ludzi wokół? Gdyby zareagowała jedna, choć jedna osoba, może odważyłaby się i następna, i jeszcze jedna, a to już grupa, to już siła, to już przewaga, lęk zmieni kierunek, dopadnie oprawcę. Ale do tego trzeba wielkiej odwagi, uporu i konsekwencji.

Piszę o tym, piszę śmiało, bo mimo, że jestem kobietą to zdarzyło mi się interweniować. Na tyle na ile jestem w stanie, mądrze, więc bezpiecznie. Co mnie kosztuje telefon na Policję, czy Straż Miejską? Fakt, często ciężko się dodzwonić, ale warto, zawsze. Wiem, że banda chuliganów, kiboli, która na moich oczach skatowała chłopaka została po godzinie od zgłoszenia zapakowana do policyjnej furgonetki. Będą notowani, kolejne wybryki mogą zaprowadzić ich za kratki. Wiem, że samochód, który miał otwarte drzwi został zabezpieczony, a jego właściciel poinformowany. Wiem, że na kolanach mojej przyjaciółki zmarł człowiek, ofiara wypadku, w całym zbiegowisku gapiów ona jedna szukała pomocy, dzwoniła na pogotowie, policję, zatrzymała samochód firmy ochroniarskiej. Nie udało się jej ocalić życia, ale jakaś dusza została ocalona, mam nadzieję, że w ostatniej chwili czując obok siebie jakąkolwiek pomoc i ludzkie współczucie odeszła spokojnie. Warto być człowiekiem… Bo mrok nas zalewa…

I jeszcze jedno. Nie znam, naprawdę nie znam kobiety, która szukając pracy nie natknęłaby się na niedwuznaczną propozycję. Sesji zdjęciowej, gry w filmie, czy pracy w agencji. Propozycje padały błyskawicznie, nawet bez upublicznienia jakiegokolwiek zdjęcia. Nie ważne ile masz lat, czy jak wyglądasz, ważne, że jesteś kobietą, być może na tyle zdesperowaną by chwycić się brzytwy i pójść na dno. Bo gdy już raz zejdziesz na „ścieżkę mroku”, to zawsze będzie Cię prześladować. Wierzę w to całym sercem i tym bardziej staram się trzymać swoich zasad. Zaś półświatek, moim zdaniem, wcale nie jest połowiczny, jest bardziej światowy niż kiedykolwiek odważymy się przyznać. To my żyjemy w kruchych, szklanych kulach, oddzieleni od rzeczywistości własnym wyobrażeniem o niej…

Powroty

2010-09-15T19:16:00.000+02:00

Wyobraź sobie, że wracasz z podróży, jest bardzo gorąco, duszno, środek upalnego lata. Jest wczesne popołudnie, jedziesz pociągiem bez żadnej klimatyzacji. Towarzyszy Ci grono dobrych znajomych i prawdopodobnie tylko dlatego nie koczujesz na korytarzu. Niemniej macie sporo bagażu, jesteście po wyczerpującym przedpołudniu, szorowanie pokładu jachtu, pakowanie i przenoszenie rzeczy, sprint na pociąg, włażenie do przedziału oknem i podawanie wszystkich gratów, toreb, plecaków, prowiantu, gitary... Jedziesz kilka godzin dłużej niż planowaliście. Jesteś zmęczony, jest Ci gorąco i marzysz o kąpieli.
A na stacji... Wita Cię ukochana osoba, zabiera do domu, gdzie szukuje jedno z Twoich ulubionych dań, podczas, gdy Ty wylegujesz się w kąpieli. Ledwie wychodzisz z łazienki, a tu już czeka pyszna kolacja, Wasze ulubione wino i naprawdę stęsknione ramiona.
Czy może być lepszy powrót do domu? Dla takich chwil warto chwilę potęsknić. Wiem, bo przeżyłam taki wyjątkowy wieczór i na samą myśl o nim uśmiecham się do siebie.
Dziękuję kochanie!

Gorzkie żale

2010-09-15T12:41:00.002+02:00

Uwaga wylewam gorzkie żale! Kto nie chce sobie psuć humoru, tudzież utaplać się w potoku gniewnych myśli, niech nie czyta. Jestem zła, choć zła, to mało powiedziane. Po prostu aż mi coś takiego obrzydliwie śliskiego i lodowato zimnego wpełzło w serce. Wściekam się kompletnie bez sensu, bo na ludzką głupotę, a na to nie ma lekarstwa.

Wściekam się na bezsensowne marnotrawienie środków finansowych, które można by przeznaczyć na jakikolwiek dobroczynny cel, naprawdę znacznie go wspierając, wściekam się na nieużytych i pozbawionych umiejętności logicznego myślenia, utrudniających życie petentom, bezmyślnych biurokratów i na pozbawionych asertywności niektórych siedzących wyżej. Pewnie jutro znów się we mnie coś zagotuje z okazji wizyty w przybytku będącym rzekomo instytucją służby zdrowia.

Boże daj mi cierpliwość, ale nie dawaj mi siły… wiesz dlaczego.

Kręgi

2010-09-14T21:02:00.000+02:00

Życie zatoczyło kolejny krąg... Jest jak spirala, po której krążymy wspinając się wyżej i wyżej, powtarzając te same kroki, z tym, że na innym poziomie.
Kolejny raz siedzę w pokoju,w którym echo uderzanych przeze mnie klawiszy brzęczy po pustych, dosłownie pustych ścianach i niesie się dalej, dalej, dalej. Aż korci, żeby napisać, że jest cicho. Nic bardziej mylnego. Za oknem koła samochodów rozbryzgują po asfalcie strugi deszczu, słyszę strzępki głosów ekipy transportowej pakującej moje stare meble i pomiaukiwanie podirytowanego całym bałaganem kocura.. Słyszę też bardzo wyraźnie burzę, która tętni mi we krwi, gra we mnie,czuję mieszaninę smutku i tęsknoty za tym co minione, ekscytacji, niepewności i niepohamowanej ciekawości spowodowanej tym co nadchodzi... Czuję też ogromne zmęczenie i chęć by zapaść się już w miękką i ciepłą kołdrę snów. Tak na kilka dni. Nie jestem jednak przekonana, czy po takich emocjach usnę snem sprawiedliwego. Chyba zbyt wiele myśli tętni mi w głowie, by wyciszyć je przymknięciem powiek. Cóż, zobaczymy.

Wielobarwne życie...

2010-09-12T22:03:00.000+02:00

Mój dom to moja twierdza, to brzmi tak zimno, tak pusto, przytłaczająco... Dom i mój azyl, to jakby się chciało uciec i odizolować... To nie tak. Mój dom to rajski ogród... Jest coraz piękniejszy, coraz bardziej żywy... czekam tylko na jedną jedyną osobę, dzięki której będzie pełny. Jeszcze kilka chwil, tylko kilka chwil... długich jak wieczność.
Z każdym mijającym dniem czuję, że jestem gotowa współtworzyć ten dom po raz pierwszy świadomie i w pełni. Bez przymusu, bez udawania, bez zbędnych rytuałów. Po prostu będąc sobą i będąc szczęśliwa. Wśród barw, zapachów, smaku. Wśród uśmiechów właśnie tych ust i spojrzeń właśnie tych oczu. Wtulona właśnie w niego przed zaśnięciem...

Kocie opowieści: "Nie będę tego jadł"

2010-09-09T09:08:00.003+02:00

Kocie apetyty bywają jak wiadomo różne. Słyszałam o kocich niejadkach i o kocich tłuściochach, mój osobisty kotołak plasuje się raczej w tej dobrze odżywionej grupie. Poza tym, że jest naprawdę dużym kocurem (stąd pseudonim) , ma puchate, pręgowane futro z gęstym podszerstkiem i długim włosem, co jeszcze potęguje efekt wielkości zwierzaka. Na świat zerka migdałowymi, czujnymi ślepiami w kolorze oliwki i dumnie stroszy kilkunasto centymetrowej długości wibrysy (dla laika – wąsy). Niemniej uczciwie powiem, że brzuszek, niestety też ma.
Kotołak mój zjeść lubi, ma swoje ukochane smakołyki, na pierwszym miejscu jest surowe mięso z kurczaka, na drugim mleko chude, na trzecim papryka czerwona na równi z pomidorem. Nie znam drugiego kota, który mając okazję „ukraść” coś z talerza przedkłada plasterek pomidorka nad świeżą szynkę, mój owszem. Poza tym kotołak robi za tester wszelkich wędlin, połową wzgardza, zatem skupiam się na tych, które pałaszuje ze smakiem. Kotołak mój przez wiele swych kocięcych lat nie jadał mokrej karmy. Za nic na świecie. Ostatecznie zlizywał sos lub galaretkę z tych podejrzanych kawałków. Mimo tej niechęci co jakiś czas kupowałam saszetkę testując, czy może to mu zasmakuje i udało się wyłowić kilka takich produktów. Niemniej sucha karma jest podstawą żywienia mojego zwierzaka. Szanowny kot zazwyczaj nie grymasi przy tych kocich chrupkach, ale dosłownie dwa razy zdarzyło mu się odmówić jedzenia. Pierwszą trefną karmę kupiłam w budce dla zwierzaków. Kot mój nawet nie chciał jej powąchać, dwa dni nie jadł i wył o cokolwiek innego. Pękłam. Zmieniłam karmę, a niechciane jedzonko zawiozłam na działkę, gdzie wszystkożernych kocich dzikusów jest kilka. Są w stanie pochłonąć wszystko i w każdej ilości. Poza tą karmą. Nią nawet bezdomne wychudzone koty pogardziły. Coś musiało być bardzo nie tak. Po raz drugi kotołak zastrajkował wczoraj. OK., przyznaję kupiłam byle tanie coś i znów muszę wysłuchiwać potępieńczego „miauuuuu” przy lodówce. W akcie desperacji kotołak pożarł całą nałożoną porcję mokrej karmy. Czeka mnie zatem kolejna wycieczka po kocią karmę. Mam nadzieję, że na tym kocie fochy się skończą. Miau.

czy czujesz czasm co czuję ja

2010-09-07T20:19:00.001+02:00

"Nie wiemy nic o sobie prócz wyrzuconych słów"

Bo siedzimy oddzieleni od siebie pancernymi szybami monitorów, bezpieczni za szklanymi tarczami, bez zapachu, bez dotyku, bez smaku, bez życia wypełniamy ekran literami. Niespiesznie klecimy zdania, po prostu, wypadają nam słowa spod rąk, mniej i bardziej ważne… Coraz bardziej przezroczyste, jak szkło…

„Nie wiem co ty masz w głowie i nic nie zmieni się już”

Nie zmieni się nic, dopóki nie zajrzę w Twoje oczy. Nie wiem co Ty masz w głowie, jeśli nie wkradnę się w świat myśli, bądź nie dostanę do nich dostępu od Ciebie.

„Jak dookoła ludzie czekający na cud”

Tak i ja czekam, czekam na cud połączenia, jedności i miłości. To jest cała paranormalna strona wszelkich wierzeń, czekanie na ten jeden jedyny cud. Na życie, na miłość, na pełnię.

„Z głowami w chmurach myślą wciąż o sobie”

Jak każdy, ja, czy Ty… Bo tak naprawdę każdy z nas jest po trosze egoistą, czasem większym, czasem mniejszym. Jedne osoby są gotowe dużo z siebie dawać, a inne, przeciwnie, korzystać bez końca. Każdy pragnie być szczęśliwy. Nie uszczęśliwiać tą drugą osobę, tak uczciwie rzecz biorąc pragniemy być po prostu szczęśliwi. Z tym, że bez adrobiny altruizmu się po prostu nie da. Myślimy wciąż o sobie, a może o sobie nawzajem? Tak by było dobrze.

„Pragną tylko słów”

Słowa, słowa, słowa… Pisane, mówione, śpiewane. Słyszałam ich już wiele, prawdziwych i fałszywych, gojących i kojących, szrpiących i łamiących, pustych, dźwięcznych, matowych, cichych, strachliwych, wszelakich… i zawsze są to słowa. Czyny. Ach czyny! Okazywanie uczuć. Wielu o tym mówi, niewielu potrafi to zrobić. Dlatego pragniemy chociaż słów o tym co piękne, wymarzone, wytęsknione… Niczego więcej nie ośmielamy się pragnąć? Zależy kto.

„Teraz ci coś powiem i nie zrozum mnie źle”

Bo czytać te słowa może moja przyjaciółka, przyjaciel, znajomi, obce osoby, czy wreżcie mój ukochany. Każdy z czytelników chyba mógłby znaleźć tu jakiś odnośnik do siebie. A ja myślę o jednej osobie… ale sza! Nie zrozum mnie źle.

„Tak długo to trwa”

To żeby umieć określić czego się pragnie. Długo trwa zdobywanie zaufania, pewności, miłości… Długo trwa podejmowanie pewnych kroków, czy decyzji, tych najpoważniejszych. W tym czasie wiele się dzieje, co jeszcze bardziej utrudnia odnalezienie siebie w tej sytuacji.

A ja po prostu chcę wiedzieć:

„Czy czujesz czasem co czuję ja

Czy czujesz co czuję ja

Czy myślisz czasem o tym co ja

Czy czujesz co czuję ja

Czy myślisz o tym co ja...”

???

Szklana pogoda...

2010-08-31T22:33:00.000+02:00

Szarówka... Tak, Lombard doskonale to ubrał w słowa, szklana pogoda, szklanka, bez humoru... Nie mam go ja, nie masz Ty, nie ma nikt. Brrrr, czuję jak chłód wgryza się we mnie do kości i dopiero gorące kakao i ciepły sweter jakoś go powoli topią. Nie lubię tak. Nie lubię takiej pogody smętnej i zimnej, bo wtedy z zakamarków nieświadomości wypełzają różne dziwaczne myśli. Koszmarki, lęki, takie małe wredne karykaturki emocji, kąsają, choć nic nie robią to męczą, najzwyczajniej w świecie męczą umysł niedorzecznymi wizjami. Bo czy ja wiem... czy ja chcę... rozstroiłam się... Fałszywy ton brzęczy jak komar przy uchu. Zdecydowanie potrzebna mi zmiana nastroju na cieplejszy.Wtedy cała szklana pogoda zniknie...
"Może jeszcze raz się uda znów
Przetrwać noc i doczołgać do rana"

na niebiesko...

2010-08-29T22:55:00.000+02:00

Minęło zaledwie kilka godzin, a ja najzwyczajniej w świecie głupieję. Głupieję tu bez Ciebie. Tłukę się po ścianach, szerokim łukiem omijam puste łóżko, chociaż kusząco pachnie Tobą...
Gapię się w ekrany i nie bardzo wiem po co, bo myśli migrują mi za Tobą. Niemniej weszło mi w krew śledzenie aukcji i choć ten pomysł z przestawianiem domu do góry nogami to kwintesencja szaleństwa, to czuję, że będę rozczarowana jeśli się nie ziści. Choć jakby nie było wiem, że i tak wymyślimy coś nienormalnego w razie czego.
I tak dzień za dniem będę sobie pół przytomna w każdej wolnej chwili myśląc o niebieskich migdałach, ścianach, oczach, aż w końcu dom będzie znów pełen i znów będzie pięknie. Dobrze mi. Zwyczajnie fajnie - niech trwa.